Μου πήρε πολύ καιρό αλλά τελικά βρήκα απάντηση σε μια ερώτηση που άκουγα για πάρα πολλά χρόνια και ομολογώ μου έχει προκαλέσει τόσο άγχος – πιο πολύ και από τις πανελλήνιες : «Τι θέλεις να γίνεις όταν μεγαλώσεις;»
Σπεύδω λοιπόν να αγοράσω ένα κουστούμι (όχι ελληνικό παρακαλώ – γιατί όπως είπε και η κ. Θώδη τα ελληνικά με σφίγγουν) και ένα χαρτοφύλακα με τα αρχικά μου χαραγμένα επάνω. Θα χρειαστώ ακόμα ένα κομπιουτεράκι από αυτά που έχουν πιο πολλά κουμπιά από σταθμό διαχείρισης δορυφόρου. Είναι πολύ εντυπωσιακά κι ας κάνεις μόνο πρόσθεση και αφαίρεση, άντε και στα μεγάλα κέφια κανέναν πολλαπλασιασμό. Για να δω τι άλλο… Σίγουρα ένα στυλό (έχω ένα διαφημιστικό που μοιάζει με Parker, θα χρησιμοποιήσω αυτό στην αρχή) και φυσικά σημειωματάριο δερματόδετο. Θα προτιμούσα να είναι από δέρμα βουλευτή αλλά είναι δυσεύρετο στις μέρες μας – οι πιο πολλοί αντί για δέρμα έχουν φολίδες. Με όλα μου τα σύνεργα ανά χείρας είμαι έτοιμος να αναλάβω τη θέση που κατέληξα ότι μου ταιριάζει: Πρόεδρος του ΟΟΣΑ!
Αλήθεια είμαι πολύ καλός στο να περιοδεύω τα κράτη και να μοιράζω απλόχερα μιζέρια: «Κύριοι, ο μόνος τρόπος για να μπορείτε να συνεχίσετε να τα παίρνετε και στην επόμενη τετραετία είναι να αυξήσετε το όριο συνταξιοδότησης στα 90! Αν είστε τυχεροί, το ποσοστό που θα φτάσει να παίρνει σύνταξη θα είναι τόσο μικρό που θα μπορείτε να τους πληρώνετε από το μισθό σας και εσείς να παίρνετε κάθε μήνα τις εισφορές στα ταμεία για την θυσία που θα κάνετε.» Με φαντάζομαι να εκφωνώ τέτοια λογύδρια και νιώθω ένα ρίγος συγκίνησης.
Έχω και πιο ισχυρά όπλα στη φαρέτρα μου φυσικά. Σε χώρες όπως η Ελλάδα, που όσες παροχές και να κόψω, πάλι δεν φτάνουν για να συντηρήσουν τα 48 ακίνητα του κακόμοιρου βουλευτή θα ακολουθήσω άλλη τακτική. Αντί να κόψουν παροχές θα κόψουν πολίτες. Όποιος είναι πάνω από 45 (επειδή έχω κέφια) θα θανατώνεται. Έτσι λύνουμε πολλά προβλήματα με τη μία (τότε που δεν θα χρειάζεται να οδηγώ κάθε πρωί στην εθνική ρε γαμώτο δεν θα έχει κίνηση!)
Πού μπορώ να κάνω αίτηση;