Σκέψου!

Τα έχουμε ξαναπεί αλλά πάρτε το και σε βίδεο, σε περίπτωση που είστε οπτικοί τύποι!

Πρόταση

Όχι, δεν είναι πολιτική πρόταση, δεν είναι κοινωνική πρόταση, είναι ψυχαγωγική πρόταση.

Αν έχετε όρεξη για καλή μουσικούλα (blues, jazz, world music, κλασική μουσική) κάντε μια βόλτα από το Moody Radio. Τα παιδιά έχουν  σχεδόν όλοι προϋπηρεσία σε ραδιοφωνικούς σταθμούς όπως ο Εν Λευκώ, Jazz FM, Kosmos και διάφοροι άλλοι. Είναι μια πάρα πολύ καλή προσπάθεια κι επειδή τυχαίνει να έχω και inside info, μιλάμε για ανθρώπους με όρεξη και καλές ιδέες. 

Καημένος ή βλαμμένος;

Εν όψει των προσεχών εκλογών (δεν πιστεύω να νόμιζε κανείς ότι δεν είναι αυτός ο λόγος - καμία άλλη φορά δεν έχει γίνει κάτι τέτοιο) το κράτος έσπευσε να βοηθήσει τους πυρόπληκτους, αρχικά με ένα επίδομα 3000 ευρώ, με δέσμευση για μεγαλύτερη βοήθεια μόλις ολοκληρωθούν οι καταγραφές των ζημιών. Μάλλιστα δόθηκαν σαφείς οδηγίες, ώστε να μην ταλαιπωρηθούν οι δικαιούχοι από γραφειοκρατικές διαδικασίες κι έτσι αρκεί μια υπεύθυνη δήλωση και μια ταυτότητα.

Το τι έγινε, μάλλον το φαντάζεστε, αν όχι ζείτε σε άλλη χώρα και είστε δικαιολογημένοι. Πρώτον, εμφανίστηκαν διάφοροι ουρανοκατέβατοι (οι περισσότεροι εκ των οποίων ανήκουν σε συγκεκριμένη πληθισμιακή ομάδα) και αποπειράθηκαν να εισπράξουν χρήματα. Πολλοί τα κατάφεραν (!?!). Το τραγικό όμως δεν είναι αυτό. Το τραγικό είναι ότι και οι original πυρόπληκτοι κατέφυγαν στις γνωστές ελληνικές “μαϊμουδιές” και ενώ το ένα μέλος της οικογέννειας ήταν στην τράπεζα Α και έπαιρνε το επίδομα, την ίδια στιγμή άλλο μέλος της ίδιας οικογέννειας ήταν στην τράπεζα Β και έπαιρνε ξανά το επίδομα. Ήταν λίγοι αυτοί λέτε; Θα δούμε…

Για να θυμίσω εγώ πάντως, δεν είναι η πρώτη φορά που συμβαίνει κάτι τέτοιο… Θυμάστε με τους σεισμούς; Όχι; Το κράτος είχε φτιάξει “προσωρινούς” καταυλισμούς με κοντέινερ μέχρι να μπορέσει ο κόσμος να επισκευάσει τα σπίτια του, ή να βρει άλλο μέρος να μείνει. Πολλοί μάγκες, που προφανώς είχαν άλλο μέρος να μείνουν, πήραν κοντέινερ και το νοίκιασαν σε άλλους!

Ακούω τώρα για εράνους, βοήθειες και κινήσεις αλληλεγγύης και αναρωτιέμαι…

ΥΓ: Μιας και αναφέρθηκα στα ποσά που συγκεντρώνονται. Θα φροντίσει κανείς άραγε να ενημερώσει τον κόσμο για το πώς ακριβώς διατέθηκαν τα χρήματα που συγκεντρώθηκαν; Αν όχι (όπως συμβαίνει πάντα) δεν είναι λίγο ύποπτο;

Για όσους δεν θυμούνται…

Διαβάζοντας διάφορα posts για τις φωτιές βρήκα κι αυτό εδώ…

Κάντε έναν κόπο και ρίξτε του μια ματιά και μην ξεχάσετε να δείτε και το βιντεάκι στο τέλος. Είναι ένα μικρό μάθημα ιστορίας. Έτσι για να θυμούνται οι πιο παλιοί και να μαθαίνουν οι  νεότεροι (sic!)

You’ve got mail…

Ακόμα δεν έχουν σβήσει όλα τα μέτωπα, ακόμα δεν έχει περάσει ο κίνδυνος και ήδη άρχισαν να κάνουν την εμφάνισή τους τα σχετικά mail. Μερικά είναι τα γνωστά χασοχρόνικα power point, με κάθε λογής φωτογραφίες από την καταστροφή. Άλλα πάλι είναι χιουμοριστικά, άλλα είναι wav με δηλώσεις και διάφορα τέτοια.

Όλοι εσείς που δεν έχετε τι να κάνετε (εδώ έχω την πολυτέλεια να βγάζω τον εαυτό μου απέξω) και κάθεστε να μαζεύετε υλικό για να φτιάχνετε αυτές τις αηδίες, βρείτε σας παρακαλώ λίγο χρόνο να σκεφτείτε πόσο  μα πόσο μαλάκες είστε…

Θα πρέπει να αισθάνεστε πολύ περήφανοι που κατέχετε τόση γνώση, ώστε να βάλετε μερικές φωτογραφίες σε ένα Power Point και να γεμίσετε τον τόπο με την παπαριά που φτιάξατε! Γιατί δεν κάνετε κανά blog? Τουλάχιστον εκεί δεν θα μας ενοχλείτε…

Αλλά ναι ξέρω, είναι η μοναδική ποιότητα του Έλληνα, να μπορεί να διασκεδάζει τον πόνο του και να κάνει αστεία ακόμα και με τις πιο μεγάλες καταστροφές…

PS: Κι εσείς οι προωθητές…για σοβαρευτείτε λίγο…

Stranger in a strange land…

Ψάχνω στ’ αποκαΐδια… Ψάχνω να βρω ό,τι απέμεινε από την χώρα μου, το μέλλον μου, την περηφάνεια μου, κάτι τελοσπάντων που να με κάνει να θέλω να μείνω. Βαρέθηκα να περιτριγυρίζομαι από ανίκανους, ηλίθιους που δεν ενδιαφέρονται για τίποτα πέρα από την θεσούλα τους και την βολή τους.

Δεν μιλώ μόνο για τους 300 (ουδεμία σχέση με τους γνωστούς) και τους σφουγγοκωλάριους που τους περιβάλλουν. Μιλώ και για εσάς που τους βάλατε εκεί και για εσάς που “δεν βαριέστε” και για εσάς που λύσατε όλα τα προβλήματα του πλανήτη στα καφενεία και στο τάβλι. Ναι, ναι μαλάκα Έλληνα (και μαλάκω Ελληνίδα - ισότητα έχουμε), κάτσε κι άκου αυτά που σου λένε, κατάπιε τα αμάσητα και σε 19 μέρες τράβα και κάνε αυτό που ξέρεις καλύτερα…

Όσο και να λυπάμαι για τις ζωές που χάθηκαν, όσο και να στεναχωριέμαι για τα δέντρα που κάηκαν, ΔΕΝ θα πάω σε ακόμα μια ανούσια συγκέντρωση, μόνο και μόνο για να έχω τη συνείδησή μου ήσυχη. Για να λέω ότι κάτι έκανα. Για να μπορώ να λέω μετά ότι εγώ έκανα το καθήκον μου σαν καλός και ευσυνείδητος πολίτης και να κατηγορώ με την άνεσή μου το κράτος και την κυβέρνηση (όποια κι αν είναι αυτή).

Το κράτος είμαστε όλοι μας! Δεν είναι όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς! Άι στο διάολο πια!

Αντιρατσιστές - Αντιεξουσιαστές 0 - 1

Τελικά αυτοί οι αντιεξουσιαστές βρίσκονται παντού. Είναι καλά κρυμμένοι και την κατάλληλη στιγμή, εμφανίζονται και σπάνε Ι.Χ. , βιτρίνες και άλλα τέτοια σύμβολα εξουσίας. Βέβαια… Εγώ που επί πέντε χρόνια θα πληρώνω το αμάξι μου στην τράπεζα και αν αργήσω έστω και μια δόση κινδυνεύω να το χάσω, είμαι μορφή εξουσίας, πώς να το κάνουμε.

Έτσι, και στην πορεία για τον θάνατο του Νιγηριανού μικροπωλητή στη Θεσσαλονίκη, οι γνωστοί άγνωστοι (κλισέ) τα έκαναν γυαλία καρφιά.  Τελικά, η φαινομενικά ειρηνική διαμαρτυρία, έμεινε στην συνείδηση όσων είδαν τις περιουσίες τους να καταστρέφονται ως έγκλημα και οι διοργανωτές κάθε άλλο παρά βρήκαν συμπαράσταση. Αυτό είναι κάτι που γίνεται σε κάθε τέτοιου είδους πορεία, αν και θα μου επιτρέψετε να μην το αναλύσω γενικά το ζήτημα, αλλά να ασχοληθώ με το συγκεκριμένο γεγονός.

Σύμφωνα με το Υπουργείο Δημόσιας Τάξης, στις 18 Αυγούστου, ένας μικροπωλητής “ψηφιακών δίσκων ήχου και εικόνας¨(CD και DVD για όσους δεν κατάλαβαν), ενώ βρισκόταν στον πρώτο όροφο καφετέρειας στην Καλαμαριά Θεσσαλονίκης, είδε δυο άτομα με πολιτικά και θεώρησε ότι είναι αστυνομικοί, οι οποίοι θα του έκαναν έλεγχο. Για να διαφύγει την ενδεχόμενη σύλληψη, πήδηξε από το μπαλκόνι και τραυματίστηκε θανάσιμα.

Αντίθετη άποψη έχει η Αντιρατσιστική Πρωτοβουλία Θεσσαλονίκης όμως, σύμφωνα με την οποία, ο θάνατος του Νιγηριανού ήταν ξεκάθαρη δολοφονία. Πιθανολογούν ότι οι δράστες ήταν αστυνομικοί και μάλιστα οι ίδιοι που την περασμένη εβδομάδα είχαν συλλάβει πάλι τον Νιγηριανό και τον είχαν ξυλοκοπήσει. Σε κάθε περίπτωση, υποστηρίζουν ότι η αστυνομία δεν έπραξε τα δέοντα. Με αφορμή λοιπόν το γεγονός και με αιτήματα όπως η άνευ όρων νομιμοποίηση όλων των μεταναστών, διοργάνωσαν την εν λόγω πορεία.

Δεν είμαι σε θέση να γνωρίζω τι πραγματικά έγινε. Διαβάζοντας όμως επιχειρηματολογία του στυλ

“Πριν μερικές εβδομάδες ανήλικος μετανάστης πέφτει από το μπαλκόνι κατά τη διάρκεια αστυνομικού εφόδου σε γειτονιά της Γαλλίας. Πολιτική Σαρκοζί, πολιτική Καραμανλή, πολιτική Ευρώπης φρούριο.”

δεν πείθομαι. Αν υπάρχουν μάρτυρες, στοιχεία ή οποιουδήποτε άλλου είδους απόδειξη, ας αναφερθούν. Εάν όντως επρόκειτω για δολοφονία (αυτό σημαίνει ότι σε ένα γεμάτο με κόσμο μαγαζί, οι δράστες προκάλεσαν το θάνατο του μικροπωλητή, σπρώχνοντάς τον από το μπαλκόνι, για να συννενοούμαστε) σίγουρα θα υπάρχουν μάρτυρες. Ακόμα και στην περίπτωση που τα δυο αυτά άτομα ήταν αστυνομικοί, εάν ο ίδιος πήδηξε από το μπαλκόνι, αυτό λέγεται απόπειρα αυτοκτονίας (ούτε καν ατύχημα).

Δεν είμαι με το μέρος της αστυνομίας. Ποτέ δεν ήμουν. Είμαι με το μέρος της κοινής λογικής και εδώ τη βλέπω να απουσιάζει… Δεν κερδίζονται με αυτό τον τρόπο οι αγώνες…

Κάψτε τις κάλπ(ικ)ες

Παραθέτω μερικές σκέψεις που κάνω όλο αυτό το διάστημα, σχετικά με τις φωτιές:

1. Δεν είναι καιρός να σταματήσουμε να τρέφουμε τα κοράκια τους δημοσιογράφους με τα πτώματα των δασών; Προκειμένου να μας “ενημερώσουν”, έχουν παραβεί όλους τους κανόνες δεοντολογίας και ηθικής. Και στο κάτω κάτω πάντα είχαμε φωτιές, πώς γίνεται κάθε μα κάθε φορά η φωτιά που βλέπουμε να είναι η χειρότερη που έχει ζήσει η Ελλάδα;
2. Δεν πρέπει κάποια στιγμή να σταματήσει αυτή η καραμελίτσα με τις βίλες; Εκτός από βίλες, στα καμμένα θα χτιστούν και κανονικά σπίτια (όπως αυτά που κάηκαν!!!), του “καημένου” (πόσο προφητικό ακούγεται…) βιοπαλεστή που με τους κόπους μιας ζωής έχτισε ένα σπιτάκι (μέσα στο δάσος). Ναι, μπορεί κανείς να χτίσει ένα αυθαίρετο λόγω ανάγκης ή απλά επειδή μπορεί ή για οποιονδήποτε λόγο, αλλά είναι καιρός να αναλογιστούμε και τις δικές μας ευθύνες και να μην τα ρίχνουμε όλα στο κράτος ή στους φραγκάτους. Ο αστικός ιστός πρέπει να επεκταθεί και για να γίνει αυτό πρέπει κάτι άλλο να φύγει από τη μέση. Έκλαψε κανείς για το Αιγάλαιω που ήταν κάποτε γεμάτο δέντρα και τώρα είναι γεμάτο τσιμέντο;
3. Όλοι αυτοί που φωνάζουν για το κράτος και την ανικανότητά του, τι θα κάνουν σε κάτι λιγότερο από ένα μήνα; Οι εκλογές ανακοινώθηκαν. Έχετε όλοι σας την ευκαιρία να αξιοποιήσετε την ψήφο σας και για πρώτη φορά στη μίζερη ζωή σας να κάνετε κάτι. Αλλά όλοι ξέρουμε ότι αυτό δεν πρόκειται να γίνει ποτέ. Όλοι ξέρουμε ότι και πάλι θα εκλεγεί μια από τις δυο οικογέννειες που κυβερνάνε την Ελλάδα από το 1950, και όλοι οι “ευαισθητοποιημένοι” πολίτες θα αρνηθούν να βάλουν στην άκρη τα μικροσυμφέροντά τους και θα ψηφίσουν αυτόν που τους υπόσχεται τα πιο πολλά. Για άλλη μια φορά η πολιτική θα γίνει στα καφενεία και όχι στις κάλπες.

Μαντέψτε…

… ποιό κανάλι είχε σήμερα πάνω από 5 “ρεπορτάζ¨ για τη Μύκονο με “ρεπόρτερ” και στα 5 τον ίδιο απεχθή νεο-τρέντυ ημιμεθυσμένο και με μαυρισμένο μάτι (να ΄ναι καλά αυτός που του το έκανε) και κερδίστε!

Οι 5 πρώτοι τυχεροί θα έχουν τη μοναδική ευκαιρία να μαυρίσουν και το άλλο μάτι του “δημοσιογράφου” (τρομάρα του) ….

Μου τη δίνουν τα διαστημόπλοια!

Κοιτούσα χθες το blog μου και τα posts που έχω γράψει μέχρι σήμερα. Διαπίστωσα πως στη συντριπτική τους πλειοψηφία, ακόμα κι αν το tag λέει κάτι άλλο, είναι γκρινιάρικα. Το ότι γκρινιάζω δεν είναι νέο, είναι ένα από τα ταλέντα μου και μπορώ να το κάνω πολύ εύκολα σας πληροφορώ, είναι χάρισμα πώς να το κάνουμε… Κι όμως, ξεκινώντας, δεν είχα κάτι τέτοιο κατά νου, για να είμαι ακριβής δεν είχα τίποτα κατά νου, εκτός από πράγματα που δεν ήθελα να γράφω. Με αυτό εννοώ πως σε καμία περίπτωση δεν ήθελα ένα blog του στυλ “αγαπητό μου ημερολόγιο”. Είμαι από αυτούς που πιστεύουν ότι σε ένα blog έχει τελικά μεγαλύτερη βαρύτητα το interaction, τα σχόλια και ο διάλογος που μπορεί να αναπτυχθεί σε αυτά, με αφορμή το post και όχι το ίδιο το post (σσ: Η διχασμένη σου προσωπικότητα λέει να ανοίξεις ένα forum άμα θες διάλογο!).

Επίσης παρατηρώ πως πολλά, πάρα πολλά blog κινούνται στην ίδια κατεύθυνση. Πολλή γκρίνια παίζει στην ελληνική blogόσφαιρα… Το ότι οι έλληνες γενικά αρέσκονται να γκρινιάζουν, είναι μια άποψη που κυκλοφορεί πολύ, αλλά δεν με ικανοποιεί. Θα ήταν εξήγηση και πολύ πειστική μάλιστα, εάν η γκρίνια αφορούσε σε ανυπόστατες αιτίες. Κι όμως δεν συμβαίνει αυτό (όχι ότι δεν κυκλοφορούν κάτι τέτοιοι ανάμεσά μας), υπάρχει λόγος που γκρινιάζουμε, υπάρχουν προβλήματα που πρέπει να λυθούν και πράγματα που πρέπει να διορθωθούν.

Αυτό που με απασχολεί δεν είναι η γκρίνια, αλλά το κατά πόσον αυτή μπορεί να μεταμορφωθεί (ας μου επιτραπεί η έκφραση) σε κάτι παραγωγικό. Μέσω αυτής να ακουστεί και κάποια ιδέα, κάποια πρόταση, κάτι ώστε να διορθωθεί η κατάσταση. Αυτό όμως προϋποθέτει ήρεμη και ώριμη σκέψη και όχι βεβιασμένες κινήσεις (βλ. συγκέντρωση στο Σύνταγμα για άμεση αναδάσωση τη στιγμή που η WWF συνιστά  να περιμένουμε μέχρι η φύση από μόνη της να μπορέσει να αναπαραχθεί ως ένα βαθμό).