Ψάχνω στ’ αποκαΐδια… Ψάχνω να βρω ό,τι απέμεινε από την χώρα μου, το μέλλον μου, την περηφάνεια μου, κάτι τελοσπάντων που να με κάνει να θέλω να μείνω. Βαρέθηκα να περιτριγυρίζομαι από ανίκανους, ηλίθιους που δεν ενδιαφέρονται για τίποτα πέρα από την θεσούλα τους και την βολή τους.
Δεν μιλώ μόνο για τους 300 (ουδεμία σχέση με τους γνωστούς) και τους σφουγγοκωλάριους που τους περιβάλλουν. Μιλώ και για εσάς που τους βάλατε εκεί και για εσάς που “δεν βαριέστε” και για εσάς που λύσατε όλα τα προβλήματα του πλανήτη στα καφενεία και στο τάβλι. Ναι, ναι μαλάκα Έλληνα (και μαλάκω Ελληνίδα - ισότητα έχουμε), κάτσε κι άκου αυτά που σου λένε, κατάπιε τα αμάσητα και σε 19 μέρες τράβα και κάνε αυτό που ξέρεις καλύτερα…
Όσο και να λυπάμαι για τις ζωές που χάθηκαν, όσο και να στεναχωριέμαι για τα δέντρα που κάηκαν, ΔΕΝ θα πάω σε ακόμα μια ανούσια συγκέντρωση, μόνο και μόνο για να έχω τη συνείδησή μου ήσυχη. Για να λέω ότι κάτι έκανα. Για να μπορώ να λέω μετά ότι εγώ έκανα το καθήκον μου σαν καλός και ευσυνείδητος πολίτης και να κατηγορώ με την άνεσή μου το κράτος και την κυβέρνηση (όποια κι αν είναι αυτή).
Το κράτος είμαστε όλοι μας! Δεν είναι όλοι οι άλλοι εκτός από εμάς! Άι στο διάολο πια!
Πέρα από το δεδομένο της κατάστασης που όλοι βιώνουμε, πέρα δηλαδή από την οργή και την στεναχώρια, και γω έχω προβληματιστεί με το τι πρέπει να κάνω εγώ από την πλευρά μου γι’ αυτό το θέμα (χρησιμοποιώ α’ ενικό σκόπιμα). Τί μπορώ να κάνω; Σίγουρα η παρουσία σε μία συγκέντρωση δεν είναι κάτι απτό για τους πληγέντες, τί μπορώ όμως να κάνω ρε γαμώτο; Πόσοι το έχουμε σκεφτεί αυτό; Κανονικά τώρα, θα πρέπει ήδη από τις δημοτικές αρχές ή από κάποιες αρχές τέλος πάντων, να οργανωθεί μεταφορά τροφίμων, ρούχων και αντικειμένων πρώτης ανάγκης για τους ανθρώπους. Κάτι τέτοιο αναγκαστικά πρέπει να στηριχθεί και να συντονιστεί απο ενα δημοσιο οργανο που θα έχει αποτιμήσει τις αναγκες και ξέρει πως θα αξιοποιηθούν τα πραγματα. Που ξερει (ξέρει
να οργανώνει.
Αυτές τις μέρες παρακολουθώ ποστ αρκετά οργισμένα από άτομα που μιλούν με το “εσείς”, “εσείς που κάθεστε στον καναπέ”. Δε λένε “εμείς”. Όλοι καθόμαστε στον καναπέ. Πραγματικά, δεν ξέρουμε τί μας γίνεται τελικά…
Προς το παρόν, αυτό που μπορείς στα σίγουρα να κάνεις, είναι να αναρωτηθείς για το τι θα επιλέξεις σε 2 εβδομάδες. Ακούγεται κάπως, το ξέρω, αλλά ουσιαστικά αυτό είναι η Κοινοβουλευτική Δημοκρατία - η ψήφος σου (και η δική μου και όλων). Από εκεί και πέρα, όλοι μας ανήκουμε σε κάποιον δήμο ή κοινότητα. Αν δεν αναλάβει η τοπική αυτοδιοίκηση κάποια προτοβουλία, μπορούμε να πιέσουμε προς αυτή την κατεύθυνση. Δεν είναι δα και τόσο δύσκολο να βρούμε το τηλ. του δημαρχείου.
Μπορούμε να αρνηθούμε να παρακολουθήσουμε ειδήσεις (;!;)Όταν τα νούμερα πέσουν τα άλλα νούμερα θα ανησυχήσουν.
Μπορούμε, όσοι μένουμε επαρχία, να πιέσουμε την τοπική αυτοδιοίκηση να πάρει μέτρα πρόληψης, και όχι να αδειάζουμε τις δεξαμενές πυρόσβεσης για να ποτίσουμε τα ζώα μας.
Μπορούμε να μάθουμε να σβήνουμε μια φωτιά πιο αποτελεσματικά. Μπορούμε να πάρουμε και τα δικά μας μικρά μέτρα πρόληψης (γνωστός μου έσωσε τα χωράφια του επειδή τα είχε οργώσει και καθαρίσει σωστά και η φωτιά δεν πέρασε).
Υπάρχουν πολλά που μπορούμε να κάνουμε…Πολλά και μικρά. Όταν τα πολλά μικρά μαζευτούν, θα κάνουν κάτι πιο μεγάλο και πιο μεγάλο. Το κυριότερο που μπορούμε να κάνουμε όμως, είναι να αρχίσουμε να σκεφτόμαστε…
Η οργή σου είναι δικαιολογημένη. Θυμάμαι ότι αισθανόμουν έτσι και το 2000. Το ίδιο μαλάκας και καναπεδάκιας. Πήρα και ρώτησα. Εδώ το δημαρχείο: “Δεν ξέρουμε για κάποια τέτοια κίνηση”. Η Καισαριανή είναι πιο καλά οργανωμένη, κάνουν περιπολείες. Η Αγία Παρασκευή επίσης. Εννοείται όλα αυτά κατόπιν εορτής.