Τα όρια της Δημοκρατίας

Ο τίτλος του θέματος δεν παραπέμπει σε σύγκριση πολιτευμάτων. Είναι απλά μια απορία που μου δημιουργήθηκε, διαβάζοντας ότι το 52% του αμερικανικού λαού (κάτι που σύμφωνα με τις αρχές της δημοκρατίας αποτελεί πλειοψηφία, άρα δυνητικά μπορεί να βγάλει και απόφαση) τάσσεται υπέρ σε μια ενδεχόμενη επίθεση στο Ιράν. Βέβαια, μιλάμε για έναν λαό, ο οποίος διακατέχεται από τρομοφοβία (ειδικά μετά την 9/11), επομένως είναι πιο εύκολο να πειστεί ότι απειλείται από ένα κράτος, κάπου μακριά. Δεν χρειάζεται κανείς να μπορεί να το βρει στο χάρτη. Αν υπάρχει υποψία ότι εκεί εκολλάπτονται μελλοντικοί εχθροί των ΗΠΑ, είναι σαφώς καλύτερα να τους “τακτοποιήσουμε” τώρα παρά να τους βρούμε μπροστά μας αργότερα.

Τίποτα από όλα αυτά όμως, και όσα άλλα επιχειρήματα μπορεί να προβάλλει κάποιος, δεν αλλάζει το γεγονός, ότι σύμφωνα με τις αρχές της δημοκρατίας, ένας λαός καλείται να αποφασίσει ουσιαστικά, εκτός από την δική του, την τύχη ενός άλλου λαού. Μήπως δεν θα το επικαλεστεί αυτό ο πολέμαρχος αργότερα; Δεν θα ισχυριστεί ότι εκτέλεσε τη λαϊκή εντολή και δεν υπάρχει κανένας άλλος λόγος για τον πόλεμο, παρά η εθνική ασφάλεια; Δημοκρατία όμως δεν θα ήταν να ρωτηθούν και οι Ιρανοί, ή αν όχι αυτοί - θεωρώντας δεδομένο ότι αυτοί είναι οι “κακοί” - δεν θα έπρεπε να ρωτηθούν και οι λαοί των υπόλοιπων χωρών που θα συμπαρασυρθούν σε έναν ενδεχόμενο πόλεμο;

Πώς μπορεί αυτό να θεωρείται δημοκρατία; Πώς μπορεί κανείς να καταδέχεται να απαντήσει σε ένα τέτοιο ερώτημα. Προσέξτε: Δεν εξετάζουμε την περίπτωση που γίνεται δημοψήφισμα για το αν μια χώρα θα εμπλακεί ή όχι σε έναν πόλεμο, αλλά αν - στα καλά καθούμενα - θα τον ξεικινήσει. Τι διαφορά ακριβώς έχουν το 52% των σημερινών αμερικανών με τους γερμανούς που - δημοκρατικότατα - έδωσαν την εξουσία στον Χίτλερ για να κάνει ακριβώς το ίδιο πράγμα;

ΥΓ1: Το απότέλεσμα της έρευνας αυτής μου δίνει το δικαίωμα, αν συναντήσω έναν πολίτη των ΗΠΑ, να τον αποκαλέσω φασιστή με πιθανότητα λάθους 48%;

ΥΓ2: Από τα καλά που άκουσα αυτές τις μέρες: “Τελικά ποιο είναι το σωστό; Ιράν ή Ιράκ;”

The clocks strike midnight…

Ο άρχοντας του μπουζουκοπόπ, Φοίβος ξεπέρασε τα όριά του αυτή τη φορά.  Έχουν ακουστεί και παλιότερα “φήμες” ότι ο Φοίβος δανείζεται στοιχεία από διάφορα κομμάτια, αλλά αυτή τη φορά φαίνεται ότι αποφάσισε να δανειστεί ένα ολόκληρο κομμάτι των Coldplay, το Clocks.  Διαθέστε μερικά λεπτά από το χρόνο σας και διαπιστώστε το κι εσείς.

Διάφορα blogs ασχολήθηκαν με το θέμα και κυκλοφορεί μια πρόταση για Google Bombing του MAD, το οποίο θεωρήθηκε υπεύθυνο για την τηλεοπτική εξαφάνιση του Γκυ, του παρουσιαστή που ανέφερε την “σύμπτωση” αυτή στην εκπομπή του.  Αυτό (για όποιον ενδιαφέρεται) γίνεται ως εξής: Ξεφτίλες

Ακολουθεί ένα μήνυμα αγάπης προς όλους και όλες εσάς που ενώ έχετε διαβάσει αυτά, θα πάτε να πάρετε το καινούριο hitάκι του Φοίβου: Στην επόμενη άδειά σας σκεφτείτε ένα ταξιδάκι στα Χανιά.

Σκέφτομαι και γράφω

Θέμα: Η δουλειά του μπαμπά μου.

Ο μπαμπάς μου οδηγεί φορτηγού. Άμα τον λες φορτηγατζή, τσαντίζεται και λέει ότι είναι επαγγελματίας οδηγός. Αυτό το λέει και ο κουμπάρος μας που είναι ταξιτζής και μπερδεύτηκα. Ο φίλος μου ο Γιωργάκης λέει ότι ο μπαμπάς μου είναι καθίκι, γιατί έτσι είπε ο μπαμπάς του. Ο μπαμπάς του Γιωργάκη είναι δικηγόρος, αλλά ο μπαμπάς μου λέει ότι είναι γραβατάκιας και πάλι μπερδεύτηκα. Ρώτησα το μπαμπά μου και μου είπε ότι η ζωή δεν είναι στα σχολεία αλλά στο δρόμο. Εμένα μου αρέσει αυτό γιατί δεν θέλω να πάω σχολείο σαν το μπαμπά μου και να γίνω επαγγελματίας οδηγός. Η μαμά μου δεν θέλει όμως και ο μπαμπάς μου είπε ότι θα την συγυρίσει που ανακατεύεται με την ανατροφή μου, λες και ξέρουν αυτές τι είναι να βγαίνεις για μεροκάματο. Εγώ βγαίνω μόνο για να παίξω, δεν ξέρω τι είναι το μεροκάματο αλλά ο μπαμπάς λέει ότι θα μάθω. Όμως τώρα δεν μπορώ να βγω να παίξω γιατί τα άλλα παιδιά όταν με βλέπουνε μου φωνάζουν και με βρίζουν γιατί λένε ότι ο μπαμπάς μου είναι καθίκι (θα τους το είπε ο Γιωργάκης θα του δείξω όμως εγώ) και κλείνει την εθνική. Εγώ προσπάθησα να τους πω ότι μόνο την πόρτα κλείνει αλλά αυτοί λένε ότι οι μπαμπάδες τους έκαναν πολλή ώρα να πάνε στη δουλειά τους κι εγώ δεν το καταλαβαίνω. Το είπα στο μπαμπά μου και αυτός μου είπε να δουν οι μαλάκες τι ωραία που είναι. Δεν ξέρω ποιοι είναι οι μαλάκες αλλά θα θέλει να τους δείξει τα φορτηγά που του αρέσουν πολύ, αλλά κι εμένα μου αρέσουν. Ο Γιωργάκης μου είπε ότι ο μπαμπάς του του είπε ότι ο μπαμπάς μου πρέπει να πάει στη φυλακή κι εγώ τον έδειρα γιατί έτσι κάνει και ο μπαμπάς μου άμα γίνει τίποτα. Τον αγαπάω πολύ τον μπαμπά μου και όταν μεγαλώσω θα γίνω σαν κι αυτόν.

Νυχτωμένοι Δημοκρετίνοι!

 

Εξαιρετικά αφιερωμένο σε όλους όσους ψηφίσατε νέα δημοκρατία σε αυτές τις εκλογές…

“Αλλες είναι οι απαιτήσεις εφαρμογής της πολτικής σε λεπτομέρεια όταν είσαι ήδη στην κυβέρνηση, και άλλες όταν κάνεις γενικού χαρακτήρα εξαγγελίες”

Τάδε έφη Αλογοσκούφης….

Σε ελληνικά αυτό σημαίνει ότι: “Άλλα λέμε πριν τις εκλογές και άλλα λέμε μετά”

Ελπίζω τώρα να αισθάνεστε υπερήφανοι που τον βάλατε στη Βουλή…

Underground

Λύση σε πολλά από τα προβλήματα της Αθήνας φαίνεται να αναζητεί το ΕΜΠ κάτω από την Αθήνα. Μελέτη που διεξάγεται αυτή την εποχή επικεντρώνεται σε λύσεις υπογειοποίησης, προσπαθώντας να εξοικονομήσει χώρο στην επιφάνεια, προκειμένου αυτός να χρησιμοποιηθεί για πράσινο και αναψυχή.

Συγκεκριμένα το ΕΜΠ εξετάζει τις ακόλουθες προοπτικές:

• Υπόγεια ΚΕΛ (Κέντρα Επεξεργασίας Λυμμάτων), κάτι που στην Ευρώπη έχει ήδη αρχίσει να εφαρμόζεται και εκτός από την εξοικονόμηση χώρου, θα προσφέρει και αισθητική αναβάθμιση.
• Υπόγειες δεξαμενές καυσίμων, κάτι που θα αυξήσει σημαντικά τον βαθμό αφαλείας των εγκαταστάσεων.
• Υπόγεια ορυχεία αδρανών υλικών, τα οποία μετά το πέρας των εργασιών (όταν πια έχουν εξαντληθεί) θα μπορούν να χρησιμοποιηθούν ως αποθηκευτικοί χώροι ή ακόμα και υπόγεια εμπορικά κέντρα.
• Υπόγειοι χώροι διάθεσης βιομηχανικών αποβλήτων. Το πιο σημαντικό ίσως από τα υπό μελέτη σχέδια, καθώς η Ελλάδα είναι από τις λίγες ευρωπαϊκές χώρες που δεν διαθέτει τέτοιους χώρους αλλά και σχετική μέριμνα με τα τραγικά αποτελέσματα που παρακολουθούμε αυτές τις μέρες (βλ. Ασωπός).
• Υπόγειες συγκοινωνίες, τόσο με μέσα σταθερής τροχιάς, όπως το μετρό, όσο και υπογειογειοποίηση αυτοκινητοδρόμων.

Πηγή: Καθημερινή της Κυριακής (14/10/07) το οποίο μπορείτε να διαβάσετε και εδώ.

Grey Dawn

Ο τίτλος είναι δανεισμένος από ένα επεισόδιο Southpark, στο οποίο, όταν η κοινότητα αποφάσησε να ανακαλέσει τις άδειες οδήγησης των ηλικιωμένων (λόγω απίστευτης επικινδυνότητας), αυτοί κατέλαβαν την πόλη με τα όπλα, διεκδικώντας το δικαίωμά τους να οδηγούν.

Αλήθεια, γνωρίζατε ότι, σύμφωνα πάντα με τον ελληνικό νόμο, από τα 75 και άνω, οι οδηγοί είναι υποχρεωμένοι να επανεξετάζονται κάθε 2 (αν θυμάμαι καλά) χρόνια; Αν υποθέσουμε ότι η πλειονότητα των 75άρηδων είναι ικανότατη για οδήγηση, θα πρέπει να υπάρχει και η μειονότητα που δεν είναι, σωστά; Διαφορετικά ζούμε σε μια χώρα με σούπερ γιαγιάδες και σούπερ παππούδες. Πόσοι κόβονται στις επανεξετάσεις; Και πιο σημαντικό: Από αυτούς που κόβονται, πόσοι σταματούν τελικά να οδηγούν;

Είμαι από αυτούς που υποστηρίζουν ότι σε καμία περίπτωση, μετά την συνταξιοδότηση, δεν πρέπει ο άνθρωπος να μένει μέσα. Είχα την “τύχη” να δω και την γιαγιά μου και τον παππού μου να μαραζώνουν σε μια πολυθρόνα, μόνο και μόνο γιατί ενώ δεν είχαν κάποιο πρόβλημα υγείας έμεναν μέσα. Όταν δε απέκτησαν προβλήματα υγείας και δεν μπορούσαν να κυκλοφορήσουν, αισθάνονταν ακόμα χειρότερα.

Αυτό, με το να κυκλοφορούν επικίνδυνα όμως, έχει τεράστια διαφορά.  Γνωρίζω περίπτωση ανθρώπου, μεγάλης ηλικίας, ο οποίος έχει κάποια νευρολογική διαταραχή, με αποτέλεσμα κάποιες φορές να χάνει την επαφή με το περιβάλλον για δευτερόλεπτα, και ο οποίος έχει προκαλέσει 2 φορές μέχρι τώρα ατύχημα, ευτυχώς χωρίς θύματα. Ο άνθρωπος αυτός αρνείται να αφήσει το αυτοκίνητο και να παραδεχτεί ότι δεν είναι σε κατάσταση να οδηγεί, όπως κάνουν οι περισσότεροι ηλικιωμένοι.

Και τίθεται φυσικά το ερώτημα: Τι μπορεί να γίνει με αυτούς τους ανθρώπους; Μπορεί η πολιτεία να τους απαγορεύσει να οδηγούν; Μα κατά κάποιον τρόπο το κάνει αυτό με το να τους επιβάλλει να επανεξετάζονται (άσχετα εάν εγώ εξακολουθώ να βλέπω γιαγιάδες να πηγαίνουν στην εθνική, στην αριστερή λωρίδα με 30 - και δεν μιλάω για το κομμάτι εντός πόλης - ενώ θα έπρεπε να πηγαίνουν με 120). Το θέμα είναι να μπορεί ο καθένας να έχει την αυτογνωσία που απαιτείται και να μην υποκύπτει στην αυταπάρνηση. Δεν είναι κακό να παραδεχτεί κανείς κάποια στιγμή στη ζωή του ότι δεν μπορεί να κάνει κάτι (αυτός που είπε την περίφημη μαλακία “Δεν υπάρχει δεν μπορώ, υπάρχει δεν θέλω” θα πρέπει να τηγανιστεί σε καυτό λάδι και να ταϊστεί στους βασιλικούς κροκόδειλους). Όσο πιο νωρίς το συνειδοποιήσουμε αυτό, τόσο πιο ανώδυνα θα είναι τα γηρατιά…σκεφτείτε το…

Hot Report

Η πιο σωστά Burnt report…
Στις διακοπές, πέρασα από το Πήλιο, από τα καμμένα. Το γεγονός ότι στο δρόμο σπάνια έβλεπα αυτοκίνητο μου επέτρεψε να πηγαίνω αρκετά σιγά, ώστε να παρατηρήσω καλά το τοπίο και να διαπιστώσω αρκετά πράγματα:

1. Ήδη, η φύση έχει αρχίσει να βρίσκει το ρυθμό της. Είδα λόφους να έχουν πρασινίσει (να έχουν αρχίσει να πρασινίζουν για την ακρίβεια), μέχρι και δέντρα είδα που είχαν καεί, να έχουν αρχίσει να πετάνε νέα κλαδιά. Με τις λίγες γνώσεις που έχω πάνω στη γεωπονική (δηλαδή ανύπαρκτες), θα μου φαινόταν εγκληματικό να γίνει μια αναδάσωση στην περιοχή, καθώς αυτό θα είχε ως αποτέλεσμα να καταστραφούν να φυτά που φύτρωσαν από μόνα τους, μόνο και μόνο για να αντικατασταθούν από δέντρα που κανείς δεν εγγυάται ότι θα “πιάσουν”, όπως έχει γίνει και σε άλλες περιοχές που αναδασώθηκαν. Εάν δε, εμπλακούν και εθελοντές - οι οποίοι όσες καλές προθέσεις και να έχουν, οι γνώσεις τους είναι περιορισμένες σαν τις δικές μου - η πιθανότητα να μην φυτευτεί σωστά ένα δέντρο είναι μεγάλη.
2. Είδα τα περίφημα αντιπλυμμηρικά έργα με τους κορμούς. Η εντύπωση που αποκόμισα ήταν ότι σε μια δυνατή βροχή, που θα φέρει μαζί χώμα και πέτρες από το βουνό, οι κορμοί δεν θα κάνουν απολύτως τίποτα. Αυτό μου το επιβεβαίωσαν και διάφοροι άνθρωποι που έτυχε να έχουν ζήσει από κοντά άλλες πυρκαγιές και είχαν δει τους κορμούς να παρασύρονται από τα νερά. Μηχανικός δεν είμαι, οπότε δεν μπορώ ούτε να το βεβαιώσω αυτό αλλά ούτε και να προτείνω κάτι άλλο. Αυτό όμως που μπορώ να πω, είναι αυτό που είδα, το να κόβονται δηλαδή και δέντρα τα οποία μπορεί και να είχαν μια ευκαιρία να ξαναπετάξουν, αλλά το πιο σημαντικό, εκτός από τους κορμούς για τα έργα, είδα στην άκρη του δρόμου και άλλους, κομμένους έτοιμους για τζάκι… Για να προλάβω τους βιαστικούς, μιλάμε για πολλή ξυλεία και όχι ένα μεμονωμένο περιστατικό… Θα μου πείτε τι να τους κάνουν τόσους κορμούς καμμένους και εγώ θα σας πω ότι ναι, αν είναι να χρησιμοποιηθούν για κάτι, ας γίνει αυτό επίσημα, ας αναλάβει το κράτος να μοιράσει ξυλεία σε φτωχές οικογέννειες, μπας και σωθεί κανένα άλλο δεντράκι από τα τσεκούρια.
3. Η ευαισθητοποίηση του κόσμου, δεν είναι κάτι άλλο από ανέκδοτο. Δεν μπορώ να εξηγήσω διαφορετικά τα σκουπίδια και τα μπάζα που είδα. Αυτά δεν τα βάζουν εκεί ούτε οι κακοί εμπρηστές ούτε οι σκοτεινοί πράκτορες άλλων χωρών που θέλουν το κακό της Ελλάδας. Εμείς τα πετάμε γιατί έτσι μας βολεύει. Είδα ακόμα και σε καμμένες εκτάσεις σκουπίδια, πράγμα που σημαίνει ότι πετάχτηκαν μετά τις πυρκαγιές. Είδα ακόμα πλαγιές γεμάτες με μπάζα από υλικά οικοδομών, είδα οδηγό να πετάει τσιγάρο έξω από το παράθυρο, είδα μια εκκλησία σε ένα χωριό να είναι περιτρυγιρισμένη από κάθε λογής σκουπίδια… Δεν είναι φυσικό μετά να αναρωτιέμαι αν τελικά μας αξίζουν όλα αυτα;