**Αυτό το post αφιερώνεται σε μια μητέρα (όχι τη δική μου)

Είχα πρόσφατα μια συζήτηση περί μητρότητας, παιδιών, ωριμότητας και άλλες τέτοιες έννοιες που από ότι φάνηκε είναι πολύ συγκεχυμένες στα μυαλά των περισσότερων ανθρώπων. Δυστυχώς η επικαιρότητα με πρόλαβε, αναφέρομαι στο περιστατικό στο Ολυμπιακό Χωριό και αναγκαστικά θα σχολιαστεί και αυτό…

Παιδιά δεν έχω. Αυτό εν μέρη είναι δική μου επιλογή και πάνω σ’ αυτό μπορώ να είμαι απόλυτος. Αν μοναδικός μου στόχος ήταν ένα παιδί, θα μπορούσα να είμαι πατέρας αυτή τη στιγμή που μιλάμε. “Δηλαδή θες να μας πεις ότι είσαι έτοιμος για ένα παιδί;” , μου είπαν και ενδεχομένως να μου πείτε κι εσείς. Η σύντομη απάντηση είναι “ναι”, η λιγότερο σύντομη απάντηση είναι “πρέπει λοιπόν να ορίσουμε τι σημαίνει αυτή η φράση, τι πάει να πει έτοιμος και μετά να μου ξανακάνεις την ερώτηση”

Αλήθεια, πότε είναι κανείς έτοιμος να κάνει παιδιά; Πότε μπορεί να είναι κανείς σίγουρος ότι η απόφαση που παίρνει είναι η σωστή (για την δεδομένη χρονική στιγμή πάντα), ότι έχει λάβει υπόψιν του όλες τις παραμέτρους; Στην προαναφερθείσα συζήτηση, δεν πήρα καμία τέτοια απάντηση και δεν ρωτήθηκα για να δώσω την δική μου, το μόνο που ακούστηκε ήταν κάτι αόριστο για το οικονομικό. Αυτός που έπρεπε να μου δώσει όμως μια απάντηση, δεν ήταν κάποιος φίλος μου, κάποιος που να βρίσκεται στην ίδια κατάσταση με μένα, αλλά μια μάνα, η οποία έχει κάνει παιδιά, άρα κλήθηκε κάποια στιγμή να απαντήσει στο ερώτημα “είμαι έτοιμη;”, έτσι δεν είναι; Το να μην μπορώ εγώ να δώσω μια απάντηση, εώς ένα σημείο μπορεί και να είναι λογικό, δεδομένου ότι μιλάμε για μια κατάσταση προς το παρόν μακρινή. Το να μην μπορεί όμως κάποιος να απαντήσει, ο οποίος έχει βρεθεί σε αυτή την κατάσταση, τι μας λέει; Σε εμένα προσωπικά, το λιγότερο, ότι αυτός ο κάποιος δεν το σκέφτηκε καθόλου, ή στην καλύτερη περίπτωση (που για την ιστορία αυτό είχε συμβεί) ένα ξερό “θελω να κάνω παιδί”, μια σκέψη εξολοκλήρου εγωιστική, της οποίας την προέλευση και τις ρίζες αγνοώ και θα συνεχίσω να αγνοώ.

Δυστυχώς (για τους συνομιλιτές μου) σε αυτό το ζήτημα είμαι εξαιρετικά ευαίσθητος. Δεν πιστεύω ότι είναι δικαίωμα του καθενός να αραδιάζει παιδιά, δεν πιστεύω ότι όλοι έχουν την ικανότητα να γίνουν γονείς και σε αυτό με επιβεβαιώνει και το περιστατικό της “μάνας” που χωρίς τύψεις, κράταγε την κόρη της, ώστε να μπορεί να την βιάσει ο χ πελάτης. Επίσης δυστυχώς, δεν δέχομαι κανένα μα κανένα ελαφρυντικό, δεν θα εξετάσω καμία άλλη παράμετρο, δεν θα αναρωτηθώ για την κοινωνία, δεν θα κάνω τίποτα από όλα αυτά.

Η μόνη αιτία που έγινε αυτό που έγινε, και που γίνονται και άλλα τέτοια κάθε μέρα, είναι γιατί οι άνθρωποι αυτοί είναι ανίκανοι να μεγαλώσουν ένα παιδί.

Δεν φταίει όυτε η κοινωνία, ούτε τα σημεία των καιρών, ούτε το πέταγμα των γλάρων, όσο και να θέλει κανείς να το αρνηθεί. Όταν φέρνουμε ένα πλάσμα σε αυτόν τον γαμωπλανήτη, δεδομένου ότι τα πράγματα είναι λίγο πιο περίπλοκα από ότι κάποτε παλιά στη ζούγκλα, έχουμε και κάποιες υποχρεώσεις.

Την επόμενη φορά που κάποιος θα μου πει “κάνε πρώτα παιδί και μετά έλα να μου πεις, γιατί όποιος είναι έξω από τον χορό ξέρει πολλά τραγούδια” θα ακούσει κι ένα δικό μου τραγούδι… Έχετε αρχίσει πραγματικά να με εκνευρίζετε…
>~(((*> <*)))~<