Το περιστατικό που ακολουθεί, διαδραματίζεται λίγο μετά τις εκλογές και θα μπορούσε να είναι πραγματικό…
Ένα παλικάρι έχει παρουσιαστεί στην Κόρινθο και του έρχεται κάποια στιγμή μετάθεση για μια μονάδα στην Κοζάνη. Εκμεταλλευόμενος ένα κενό δύο ημερών που του έδωσαν, αποφάσισε να δει λίγο την Αθήνα. Την ημέρα που έπρεπε να ξεκινήσει για πάνω, λόγω αφραγκίας, είναι στον Κηφισό και κάνει ωτοστόπ.
Μετά από λίγη ώρα, σταματάει μια Μερσεντές. Κατεβαίνει το παράθυρο του συνοδηγού και ο οδηγός τον ρωτάει:
- Πού πάει το παλικάρι;
- Ε, να, Κοζάνη πάω, αλλά όπου και να με αφήσετε, θα βρώ κάτι να συνεχίσω.
- Παλικάρι, εγώ πάω Θεσσαλονίκη. Μέχρι εκεί μπορώ να σε πάρω.
Μπαίνει ο νέος στην Μερκεντέ, ξεκινάνε, και κάποια στιγμή ρωτάει ο οδηγός:
- Δε μου λες ρε παλικάρι; Στις εκλογές τι ψηφίσαμε;
- Κοιτάξτε κύριε, η οικογέννοιά μου είναι φτωχή, ζούμε στο Κερατσίνι, παραδοσιακά ψηφίζουμε ΚΚΕ.
Ο διάλογος που ακολουθεί λογοκρίνεται, αλλά το αποτέλεσμα είναι να βρεθεί ο νεός μας, στο πεζοδρόμιο, ενώ δευτερόλεπτα μετά ακολουθεί και ο σάκος του.
“Και μου το ‘λεγε η μάνα μου, ρε γαμώτω, η αλήθεια δεν είναι πάντα η καλύτερη λύση”, μονολογεί ο νεαρός και συνεχίζει να κάνει ωτοστόπ. Μετά από κάποια ώρα, σταματάει ένα πολετελές τζιπ, κατεβαίνει το παράθυρο του συνοδηγού και ο οδηγός τον ρωτάει:
- Που πάει το παλικάρι;
- Κοζάνη πάω κύριε, να παρουσιαστώ στη μονάδα μου.
- Εγώ παλίκαρε, πάω Βέροια, αν θες σε πάω μέχρι ένα σημείο και μετά όλο και κάτι θα βρεις να σε πάει πιο πάνω. Μπέκα μέσα.
Λίγο πιο πάνω, ο οδηγός τον ρωτάει:
- Δε μου λες ρε παλίκαρε. Γιατί σε στείλανε Κοζάνη; Τώρα με τις εκλογές, δεν είχες κανά βουλευτή να σε φέρει κάπου πιο κοντά;
- Κύριε, η οικογέννοιά μου παραδοσιακά ψηφίζει ΠΑΣΟΚ, μα ποτέ δεν θέλησε να εκμεταλλευτεί τέτοια πράγματα.
Ακολουθεί πάλι ένας διάλογος σαν τον προηγούμενο, με την ίδια ακριβώς κατάληξη.
“Δεν φταίει κανένας άλλος. Εγώ φταίω! Πες ρε μαλάκα το ψέμα σωστά, μην πας για τη μέση λύση!”, μονολογεί και πάλι το παλικάρι και σηκώνεται να κάνει και πάλι ωτοστόπ.
Δεν περνάει πολλή ώρα και σταματάει μια Λαμποργκίνι κάμπριο, με μια αιθέρια ύπαρξη πίσω από το τιμόνι, που τον ρωτάει:
- Που πάει το παλικάρι;
- Ε, Κοζάνη πηγαίνω.
- Μπες μέσα, θα σε πάω εγώ!
- Κι εσείς Κοζάνη πάτε;
- Τι σε νοιάζει ρε παλικάρι μου, σου είπα θα σε πάω εγώ!
Λίγο πιο πάνω (έλα που δεν το περιμένατε) έρχεται η ερώτηση:
- Δε μου λες; Τι ψηφίσαμε στις εκλογές;
- Νέα Δημοκρατία!
- Πολύ όμορφα. Να σου πω, σε πειράζει να κάνουμε μια στάση στο Σείριο, να σε κεράσω κι ένα καφεδάκι; Μην ανησυχείς, μετά θα πάμε σφαίρα πάνω.
- Τι να με πειράζει, αστειεύεστε; Ότι θέλετε!
Σταματάνε στο Σείριο, τον κερνάει καφέ, του παίρνει και κάτι να φάει, του παίρνει και μια κούτα τσιγάρα να έχει και έρχεται η ώρα να φύγουν.
- Να σου πω μάναρε, επειδή έχω μουδιάσει και έχουμε και μεγάλο ταξίδι, σε πειράζει να κάνουμε μια βόλτα στο δασάκι εδώ δίπλα;
- Μα τι να με πειράζει;
Στο δασάκι λοιπόν, η κοπελιά αρχίζει κάποια στιγμή να τον πιάνει από δω, να τον πιάνει από κει, ε, κάποια στιγμή το πιάνει ο άλλος το υποννοούμενο, την βάζει κάτω και της αλλάζει τα φώτα (που λέει κι ο ΣΚΑΙ). Πάνω στην εργασία μονολογεί:
“Ρε πούστη μου, 20 λεπτά είμαι Νέα Δημοκρατία και γαμάω!”
όταν οι “δημοσιογράφοι” κατηγορούσαν την τοπική κοινωνία ότι γνώριζαν όλοι μα κανείς δεν μιλούσε, χρησιμοποιώντας μάλιστα εκφράσεις στυλ omerta (μα τι πας και θυμάσαι ρε παιδί μου), αλλά το ίδιο συμβαίνει και σε πλείστες άλλες περιπτώσεις.