…Όχι, δεν αναφέρομαι στο γλυκανάλατο boy band, αλλά σε ένα κανονικό ξενοδοχείο στο Τόκυο, το Shinagawa Prince Hotel, στο οποίο θα κάνω check in την Παρασκευή το πρωί…
Σας την έφερα ε; Δεν είχε event πριν από αυτό το ταξίδι…
Σε πολύ λίγο λοιπόν, αναχωρώ για Τόκυο, όπου θα μείνω 5 μέρες και αν δεν πεθάνω από τη χαρά μου, θα τα ξαναπούμε!
Να προσέχετε το μαγαζί όσο θα λείπω και μην ξεχνάτε, 5 και 6 Απριλίου θα σας περιμένω στην Ελληνοαμερικάνικη Ένωση, Μασσαλίας 22.
Καταρχάς, οφείλω να ζητήσω συγγνώμη, για την απολυτότητα που με διακρίνει μερικές φορές. Την περασμένη εβδομάδα, εξέφρασα μια άποψη για τις απεργίες στην ΔΕΗ, μια άποψη ομολογουμένως εκφρασμένη εν θερμώ, και όπως δεσμεύτηκα στον υποκριτή, αφιερώνω λίγο χρόνο για να την αναπτύξω.
Η απεργία είναι αναφαίρετο δικαίωμα κάθε εργαζόμενου, δικαίωμα το οποίο έχει κερδιθεί με αγώνες, πολλές φορές με αιματοχυσίες και σε καμία περίπτωση δεν σκοπεύω (και θέλω να πιστεύω ότι δεν το έχω κάνει) να το αμφισβητήσω.
Η ελευθερία του κάθε ανθρώπου, σταματά εκεί που ξεκινά η ελευθερία του διπλανού του. Ειδικά αυτό, είναι κάτι στο οποίο δεν είμαι διατεθημένος να κάνω καμία υποχώρηση και πιστέψτε με δεν το αναφέρω μόνο και μόνο για να το χρησιμοποιήσω σε κάποιο επιχειρηματικό τρυκ. Θεωρώ ότι, αν θέλουμε να λέμε ότι έχουμε πολιτισμό, τουλάχιστον όπως ορίζουμε τον πολιτισμό, αυτή είναι η βασική αρχή που πρέπει να ακολουθούμε.
Με την λογική που μπορώ να επιστρατεύσω αυτή τη στιγμή, συνδιάζοντας τα δυο παραπάνω (και θα μπορούσα να έχω κι άλλα, αλλά μου αρκούν), ναι, κάθε ένας έχει δικαίωμα να κάνει απεργία, αρκεί να μην την κάνει στον δικό μου κώλο…
Σαφώς, όταν κάποιος επαγγελματικός κλάδος απεργεί, κάποιοι άλλοι θα επηρεάζονται από την απεργία αυτή, άλλος λιγότερο άλλος περισσότερο. Σαφώς, όταν κάποιος επαγγελματικός κλάδος απεργεί, με δίκαια αιτήματα, όλοι εμείς οι υπόλοιποι, έχουμε χρέος, ως συνάνθρωποι, να υποστηρίξουμε τα αιτήματα αυτά, έστω με το να κάνουμε υπομονή και ενδεχομένως να υποστούμε κάποιο κόστος, κι εδώ ακριβώς είναι που τα πράγματα αρχίζουν να μπερδεύονται… Θα έχει κανείς την εύλογη απορία να μάθει ποια αιτήματα είναι δίκαια και ποια όχι, καθώς και μέχρι που φτάνει το κόστος, ναι;
Στις πρόσφατες απεργίες της ΔΕΗ, λόγω των συχνών (και εντελώς εκτός προγράμματος) διακοπών, είχα υλικές ζημιές, η αλήθεια είναι όχι μεγάλες, μια ασφάλεια στον πίνακα και ένα παλιό τροφοδοτικό, αλλά θα μπορούσαν να είναι μεγάλης αξίας αφενώς και αφεταίρου δεν είναι η πρώτη φορά που γίνεται αυτό (να παθαίνω ζημιά λόγω ρεύματος και την προηγούμενη φορά ήταν αρκετά τα χρήματα). Δεν ξέρω, και δεν με νοιάζει, ποιος αποφάσισε τις διακοπές, προσωπικό ή διοίκηση, αυτό όμως που ξέρω είναι ότι σε καμία περίπτωση δεν θα έρθει κανείς να με αποζημιώσει (έστω το ένα @#$% ευρώ που κάνει μια ασφάλεια) και κανείς δεν θα ενδιαφερθεί για αυτό.
Όταν κάνουν απεργία οι εργαζόμενοι στην καθαριότητα, τις περισσότερες φορές είμαι με το μέρος τους. Θεωρώ απολύτως δίκαιο αίτημα να ζητάνε φόρμες και εξοπλισμό που θα τους εξασφαλίσει σωστές συνθήκες εργασίας. Το κόστος που πρέπει να πληρώσω σε αυτή την περίπτωση (και που οι περισσότεροι συμπολίτες μας αρνούνται επιδεικτικά) είναι να περιορίσω τον όγκο απορριμάτων που παράγω και που βγάζω στο δρόμο.
Υπάρχουν όμως και αιτήματα τα οποία δεν είναι δίκαια… όπως τα αιτήματα στις πρόσφατες απεργίες…ας πούμε… Διαβάστε σας παρακαλώ το post του J95 σχετικά με το θέμα αυτό, απ’ το οποίο εδώ θα κάνω μια πρόταση μόνο quote:
Ω ναι. Όλα αυτά τα φρικτά (ανεβασμένα όρια, μειωμένες επικουρικές κλπ) που καταρρακώνουν την ανθρώπινη αξιοπρέπεια και τα ασφαλιστικά δικαιώματα, εμείς οι ασφαλισμένοι μετά το 1992 τα έχουμε ΗΔΗ.
Όλοι αυτοί λοιπόν παλεύουν και αγωνίζονται και για το δικό μου καλό, επομένως είμαι υποχρεωμένος να αναγνωρίσω τους “αγώνες” τους και να υπομείνω στωικά το όποιο κόστος; Όχι, λυπάμαι…
Όλοι αυτοί οι εργατοπατέρες (οι οποίοι μετά την ψήφιση του νομοσχεδίου, κρύφτηκαν πάλι στις τρύπες τους) ενδιαφέρονται για μένα και αγωνίζονται και για μένα; Πού ήταν λοιπόν όταν θεσπίστηκαν οι “ελαστικές” υπερωρίες; Που ακριβώς ήταν όταν θίγονταν δικαιώματα ιδιωτικών υπαλλήλων ή ελεύθερων επαγγελματιών; Ας μου απαντήσει κάποιος, παρακαλώ…
Και για να τελειώνω, ας έρθει οποιοσδήποτε να υποστηρίξει ότι αυτά τα πανηγυράκια που έχουνε στην Ελλάδα, λέγονται συνδικάτα, ότι αυτή η φάρσα, λέγεται συνδικαλισμός. Τώρα που βρισκόμουν στο Βερολίνο, έπεσα πάνω σε απεργία λεωφορείων και μετρό. Το μόνο που λειτουργούσε ήταν το S-Bahn, ο δικός μας ηλεκτρικός (με πολύ φαντασία). Όλοι οι Γερμανοί γκρίνιαζαν γιατί το θεωρούσαν μεγάλη ταλαιπωρία να πρέπει να αλλάξουν 2 τρένα για να πάνε στη δουλειά τους, ενώ εγώ ως τουρίστας σχεδόν δεν κατάλαβα απεργία. Όταν ρωτήσαμε αν γίνονται συχνά απεργίες, η απάντηση που πήραμε ήταν ότι η προηγούμενη φορά ήταν πριν 2-2,5 χρόνια… Η απεργία έληξε Δευτέρα 4 η ώρα τα ξημερώματα, ενώ μέχρι την τελευταία στιγμή γίνονταν διαπραγματεύσεις… έτσι για μέτρο σύγκρισης…
Αυτά, από μένα, καλό Σαββατοκύριακο!
α. Ἡ Εκκλησία της Ελλάδος, δια της Διαρκούς Ιεράς Συνόδου, διακηρύσσει τον απόλυτο σεβασμό και την παραδεδομένη τιμή προς το υπό της Εκκλησίας τελούμενο ιερό μυστήριο του Γάμου, του οποίου σκοπός είναι η αμοιβαία πνευματική συμπλήρωση των συζύγων για την εν Χριστώ Ιησού σωτηρία και καρπός αυτού τα τέκνα. Η Εκκλησία δηλαδή δέχεται και ευλογεί την παραδεδομένη τέλεση του Γάμου κατά το Ορθόδοξο Τυπικό ενώ θεωρεί πορνεία κάθε άλλη «συζυγική» σχέση εκτός αυτού
Πάμε όλοι μαζί παιδάκια: “Εγώ είμαι χριστιανός, αλλά δεν ακούω αυτά που λένε οι παπάδες”
Όχι, δεν είσαι χριστιανός… πόρνη/πόρνος (υπάρχει και αρσενικό, ναι) είσαι… Ο “σωστός” χριστιανός, είτε είναι παντρεμένος από τα 15-16 του είτε τον έχει βαρέσει η αγαμία στο κεφάλι μέχρι να παντρευτεί…
Όποιος αδυνατεί να καταλάβει τι λέει η παραπάνω παράγραφος, ακολουθεί μια μετάφραση σε απλά ελληνικά:
Αυτό, από τα επίσημα χείλη της Εκκλησίας… Συνεχίστε να δηλώνετε Χ.Ο. …
Το Manhattan μας μένει μόνο…
Ένα έχω να δηλώσω σε αυτό το στάδιο: Τρελός έρωτας το Βερολίνο (αν και εντελώς μεταξύ μας, υποθέτω το ίδιο θα έλεγα για τις περισσότερες Ευρωπαϊκές πρωτεύουσες, με εξαίρεση φυσικά την Ρώμη που έχω πάει και την βρίσκω άθλια).
Ίσως κάποια άλλη στιγμή, ανεβάσω και καμία φωτογραφία, αν και προειδοποιώ, δεν τα πάω και τόσο καλά με το σπορ.
Οι τρεις μέρες που πέρασα εκεί, μπορούν άνετα να χαρακτηριστούν από τις λέξεις “μπύρα” και “λουκάνικα” βασικά συστατικά της διατροφής μου το τριήμερο.
Σίγουρα θα επιστρέψω κάποια στιγμή, γιατί έχω πολλά ακόμα να δω και να κάνω…
ΥΓ: Πλήρες report μπορεί να κάνω όταν βρω περισσότερο χρόνο.
Εντάξει, δεν ήταν κάτι φοβερό, δεν ξέρω καν αν μπορεί κανείς να το πει event, αλλά σήμερα τελειώνει και ο πανευτυχής ιδιοκτήτης αυτού εδώ του blog, πετάει για Βερολίνο!
Ήθελα να πάω στη Γερμανία από μικρό παιδάκι και δυστυχώς δεν τα είχα καταφέρει ως τώρα…είναι από αυτά τα πράγματα που σε κάνει να πιστεύεις ότι μπορεί και να αξίζει να δουλεύεις… αλλά από σήμερα το βράδυ και για τις τρεις επόμενες ημέρες θα είμαι εκεί και θα πίνω ατελείωτες μπύρες!
Τελειώνοντας την εβδομάδα, επέλεξα το συγκεκριμένο κομμάτι, όχι για κανέναν άλλο λόγο, αλλά γιατί έχει ένα από τα ευφυέστερα λογοπαίγνια που έχω δει ποτέ σε στίχους:
“dann knie ich mich in dein Gesicht
und steck den Finger in die Asche”
αυτό μεταφράζεται ως εξής:
“μετά γονατίζω στο πρόσωπό σου
και χώνω το δάχτυλό μου στη στάχτη”
Δεν χρειάζεται να πω που μπορεί να παραπέμπει το “Asche” έτσι δεν είναι;
Θα τα πούμε από την επόμενη εβδομάδα λοιπόν!
ΥΓ: Υποκριτή, δεν έχω ξεχάσει το post που σου χρωστάω…
Δεν θα μπορούσα να μην επιλέξω αυτό το κομμάτι έτσι δεν είναι;
Το Rosenrot βασίζεται σε ένα ποίημα του Goethe, το Heather Rose, αλλά και στην ιστορία των αδερφών Grimm, Snow-White and Rose-Red.
Άσχετα με όλα τα υπόλοιπα, το κομμάτι έχει και ηθικό δίδαγμα:
“Deep wells must be dug
if you want clear water”
Σε περίπτωση που βαριέστε να διαβάσετε τους στίχους, το video έχει και αγγλικούς υπότιτλους.
Πολύ καλημέρα σας!
@)>–`—
Το σημερινό, είναι αφιερωμένο σε όλους εσάς που ονειρεύεστε μη συνηθισμένες προτάσεις γάμου… Αν έκανα ένα μίνι γκάλοπ, θα έπαιρνα διάφορες απαντήσεις, αλλά σίγουρα όχι “να με ξεθάψει και να με ζητήσει σε γάμο”…
Την πρώτη φορά που άκουσα το κομμάτι αυτό, μου είχε φανεί αστείο, μακάβρια αστείο είναι η αλήθεια αλλά αστείο, μα όταν πρόσεξα λίγο παραπάνω τους στίχους και (νομίζω ότι ) κατάλαβα όλη την ιστορία το εκτίμησα πολύ περισσότερο. Πιστεύω ότι στέκεται αντάξια δίπλα στο Roses On White Lace του Alice Cooper στο θέμα “I love you I’ll kill you…”
Δείτε το video από το Live aus Berlin (soon soon…) και διαβάστε και τους στίχους.
Επειδή τις Τετάρτες δεν μπορώ να χαλάσω χατήρια, ικανοποιώ την απαίτηση σου, και ορίστε και το Seeman…καλή ακρόαση ^^
Ω, και για να μην ξεχνιόμαστε, να και οι στίχοι.
Είχα πει ότι δεν ήθελα να γράψω κάτι για την “απεργία” της ΔΕΗ, γιατί έχω την πολυτέλεια να θεωρώ μερικά πράγματα αυτονόητα. Η προοπτική όμως ότι μπορεί κάποιοι άνθρωποι να χάσουν τη ζωή τους (άκουσα ότι αυτό ήδη συνέβη) επειδή κάποιοι άλλοι έχουν όρεξη για πολιτικά παιχνίδια, δεν με αφήνει να ησυχάσω και ως εκτούτου, το προγραμματισμένο event μετατίθεται μερικές γραμμές παρακάτω.
Κύριοι εργαζόμενοι στην ΔΕΗ, πρέπει να γνωρίζετε, αυτό που κάνετε, ουσιαστικά είναι η εφαρμογή στην πράξη του “ο σκοπός αγιάζει τα μέσα” και σε αυτόν τον τομέα δεν διαφέρετε σε τίποτα απολύτως από τον Hitler (το όνομα αναφέρεται γιατί είναι αρκετά δημοφιλές ως παράδειγμα). Αν ήμουν κακός άνθρωπος, θα σας ευχόμουν, αν ποτέ έχετε κάποιο σοβαρό πρόβλημα υγείας και χρειάζεστε επειγόντως ιατρική βοήθεια, να τύχετε σε μέρα που θα έχουν απεργία οι γιατροί, οι οποίοι ακολουθώντας το δικό σας παράδειγμα, θα κλείνουν εντελώς τα νοσοκομεία. Επειδή όμως δεν είμαι κακός άνθρωπος, δεν θα ευχηθώ κάτι τέτοιο, απλά θέλω να πιστεύω ότι τελικά η “απεργία” σας θα χαρακτηριστεί καταχρηστική και οι όποιοι υπεύθυνοι θα κληθούν να απαντήσουν στη δικαιοσύνη.
Η εβδομάδα που διανύουμε, είναι εβδομάδα Rammstein.
Ο λόγος; Θα σας πω την Παρασκευή. Κάθε μέρα θα έχουμε από ένα τραγούδι τους, δυστυχώς όχι για download (μερικά πράγματα δεν τα ακουμπάω), με ένα link για τους στίχους - θα ήταν δύσκολο να βάλω εδώ και τους στίχους και τη μετάφραση - και όπου υπάρχει video από youtube.
Δεν θα μπορούσα να ξεκινήσω με κάτι άλλο από το Mein Herz Brennt (My Heart Burns).
Θεωρώ ότι είναι το καλύτερό τους κομμάτι και ένα από τα καλύτερα κομμάτια που έχω ακούσει ποτέ και πιστέψτε με δεν είμαι ο μόνος… Η αρχική έμπνευση, έρχεται από ένα παιδικό σόου της δεκαετίας του ‘50, το οποίο ονομάζεται “Das Sandmännchen” (The little Sandman), αλλά δεν θα πω περισσότερα γιατί δεν θέλω να κλέψω τη δόξα αυτών που βρίσκονται πίσω από το Herzleid.com, ένα καταπληκτικό site, το οποίο θα εκμεταλλευτώ για το υπόλοιπο της εβδομάδας.
Διαβάστε τους στίχους πρώτα και μετά δείτε και το faq.
Απλά, υπέροχο…
Την Τρίτη το βράδυ, ο Gary Gygax, ο πατέρας του D&D, άφησε την τελευταία του πνοή, μετά από μια παρατεταμένη περίοδο ταλαιπωρίας με την υγεία του. Ο Gary, αν και δεν συμετείχε στα τεκτενόμενα του D&D από το 1985, λόγω κυρίως διαφωνιών με την TSR, είχε γίνει σύμβολο στους απανταχού gamers. Περισσότερα μπορείτε να διαβάσετε στο blog του wired.
Θα μας λείψεις Gary…
Βρίσκω ότι τίποτα από όλα αυτά δεν θα είχε νόημα, αν η ανανέωση δεν ήταν πλήρης. Επιτρέψτε μου λοιπόν να συστηθώ εξ αρχής και επίσημα.
Είμαι ο RosenRed, κατά κόσμο ο Κώστας Λαμπρόπουλος και αυτό είναι το e-σπίτι μου.
Δεν έχω καμία σχέση με τον πρώην υφυπουργό, ενώ λίγα παραπάνω πράγματα για μένα (λίγα) μπορείτε να διαβάσετε εδώ. Μη φοβάστε, μπορεί να σταμάτησα τη γκρίνια για λίγο, αλλά θα μου περάσει.
