Ο πρωθυπουργός της Ταϊλάνδης, έκανε έκληση στους πολίτες, να καταναλώνουν λιγότερο ρύζι, έτσι ώστε να μπορέσουν να αυξήσουν τις εξαγωγές τους και να ανεβάσουν την τιμή πώλησης. Για κάποιον λόγο το θεώρησα πολύ προχωρημένο! Ειδικά όταν παρακάτω διάβασα, ότι επειδή οι τιμές του χοιρινού κρέατος είχαν αρχίσει να ανεβαίνουν, είχε παρακαλέσει τους πολίτες του, να τρώνε περισσότερο κοτόπουλο!
Καιρός είναι λοιπόν, να βγει ο Κωστάκης και να μας παρακαλέσει να τρώμε περισσότερο κοτόπουλο φέτος το Πάσχα, μπας και πέσουν οι τιμές του αρνιού! Αυτό θα πει κρατική παρέμβαση!
Σάλος στα παράθυρα για την τιμή του οβελία, ένα σωρό ειδικοί και μη καταθέτουν τις απόψεις τους, γίνονται συγκρίσεις με την περσινή χρονιά, πίνακες, διαγράμματα και πλάνα από λαϊκές και Βαρβάκειο, κλάμα, θρήνος, μερικά από τα στοιχεία που συνθέτουν το τηλεοπτικό σκηνικό των ημερών (εβδομάδα των παθών ξεκινάει τι περιμένατε; ) ενώ ακολουθούν οι καθιερωμένες ταινίες θρησκευτικού περιεχομένου.
Αυτό, και το λέω με μεγάλη σιγουριά, είναι ο ορισμός του déjà vu, όσα χρόνια και να περάσουν, εκτός βέβαια αν μας αγοράσουν όλους οι Γερμανοί και γίνουμε προτεκτοράτο, το σκηνικό αυτό θα επαναλαμβάνεται, όπως οι ανταποκρίσεις από τα νησιά τα καλοκαίρια. Εν τω μεταξύ, κανείς μα κανείς από αυτούς που διαμαρτύρονται για την ακρίβεια, ακόμα και ο Τσιαμτσίκας, και ειδικά από αυτόν το έχω παράπονο, δεν έχει θίξει το γεγονός ότι η ακρίβεια στη χώρα μας στερείται οποιασδήποτε λογικής, ενώ έχω φτάσει να πιστεύω ότι είμαστε η μόνη χώρα στο γνωστό σύμπαν, στην οποία η βενζίνη ακριβαίνει (εφόσον ακριβαίνει το πετρέλαιο λένε), τη στιγμή που το ευρώ ανεβαίνει σε σχέση με το δολάριο, επομένως οι καρχαρίες αγοράζουν αν όχι φτηνότερα, το ίδιο. Μάλλον εγώ φταίω και δεν το καταλαβαίνω, που δεν έχω ασχοληθεί με τα οικονομικά…
Σε όλα αυτά, πρέπει να προσθέσουμε και τη μεγάλη τραγωδία που βρήκε τον Γιωργάκη, για να συμπληρωθεί το δράμα των ημερών και να μπορέσουν επιτέλους, μαυροφορεμένες θειάδες, να ξεχυθούν στους δρόμους του λεκανοπεδίου και να αυτομαστιγώνονται. Σοβαρά τώρα, αν όντως είναι αλήθεια αυτό το πράγμα, και δεν είναι σκηνοθετημένο, ώστε να μπορέσει να πάει διακοπές με την ησυχία του, εγώ αν ήμουν στη θέση σας αγαπητοί πρασινοφρουροί, θα σκεφτόμουν πολύ σοβαρά να τον ξαναψηφίσω… (ακούστηκε ότι ήταν σταματημένος την στιγμή που έπεσε, επίσης ακούστηκε ότι έπεσε επειδή το χέρι του πιάστηκε στην πίσω ρόδα (!!!!), επίσης ακούστηκε ότι δεν έπεσε από το ποδήλατο αλλά από σκέιτμπορντ - παρακαλείται ο κύριος Αφτιάς που δεν γνωρίζει τι είναι αυτό*, να ρίξει μια ματιά εδώ)
Έχοντας καλύψει το αρνί και το ποδήλατο, ένα πράγμα μένει, για να δικαιολογείται ο τίτλος, ένα θέμα το οποίο έχει απασχολήσει εκτεταμένα τον ιστό τις τελευταίες μέρες (αν δεν με πιστεύετε, δοκιμάστε ένα google search) και φυσικά μιλάω για την απόφαση της Βανούλας να φωτογραφηθεί παρέα με την κορούλα της, για γνωστό περιοδικό. Ως άλλη Μαγδαληνή (είπαμε, βρισκόμαστε στην ενδομάδα των παθών) η Βάνα λιθοβολείται, το δράμα κορυφώνεται και όλοι είμαστε έτοιμοι να υποδεχτούμε την ανάσταση.
Όλα αυτά, αγαπητοί αναγνώστες, δεν είναι απλά γεγονότα, δεν είναι απλά δείγματα ανθρώπινης βλακείας. Είναι σημάδια (ή σημεία; ) των καιρών, επιτέλους οι απανταχού τηλε-πλασιέ δικαιώνονται, κεφτέδες κατρακυλούν με ιλιγγιώδη ταχύτητα κατά πάνω μας κι εμείς καταναλώνουμε με ευχαρίστηση την ενημέρωση που μας σερβίρουν…
Την Κυριακή, είχα την “ευτυχία” να παρεβρεθώ σε ένα μνημόσυνο. Ο λόγος που πήγα, δεν ήταν για να τιμήσω το πρόσωπο που έφυγε, αυτό το κάνω έτσι κι αλλιώς, αλλά για να συμπαρασταθώ στην γυναίκα και την κόρη του, επειδή ξέρω ότι η παρουσιά και μόνο, ένα σφίξιμο του χεριού και μια καλή κουβέντα μπορεί να κάνουν πολύ καλό σε έναν άνθρωπο που θρηνεί. Φτάνοντας στο νεκροταφείο, με παραξένεψε το πλήθος του κόσμου που έμπαινε και έβγαινε και μπαίνοντας μέσα, στάθηκα λίγο στον πίνακα ανακοινώσεων, πιστεύοντας ότι θα έβλεπα την κηδεία κάποιου γνωστού προσώπου, εξού και ο κόσμος. Τελικά, είδα έναν πίνακα ανακοινώσεων γεμάτο όσο δεν παίρνει και μέτρησα 45 μνημόσυνα, τα οποία ξεκινούσαν από νωρίς το πρωί και έφταναν μέχρι τις 5 το απόγευμα!
Με απλά μαθηματικά, αλλά και με απλή χρονομέτρηση, αυτό σημαίνει ότι κάθε μνημόσυνο έπαιρνε 5′ 30”, συν το χρόνο να μπεις και να βγεις από το ναό. Ανανκοινώσεις από μικροφώνου, για το πιο μνημόσυνο θα τελεστεί, μια ορδή από “κοράκια” με δίσκους με κόλυβα στα χέρια να πηγαινοέρχονται και ως βοσκοί να οδηγούν τους πενθούτες, μόνο φανάρια και τροχονόμοι έλειπαν για να συμπληρώσουν την εικόνα.
Ο λόγος; Από σήμερα μπαίνουμε στην “κουφή εβδομάδα”, η οποία λήγει με την Κυριακή των Βαΐων, κατά τη διάρκεια της οποίας δεν τελείται καμία λειτουργία, άρα και κανένα μνημόσυνο, για κάποιον μυστηριακό λόγο είμαι σίγουρος. Βέβαια, το μόνο που είσέπραξα εγώ, ήταν ότι υπερτονίστηκε η εμπορευματοποίηση της θρησκείας, κάτι που όλοι το ξέρουμε, αλλά πραγματικά, έπρεπε να δείτε τι γινόταν. Εδώ ο ιερέας, από τα πολλά μνημόσυνα που είχε τελέσει μέχρι εκείνη την ώρα, είχε αρχίσει να μπερδεύει τα λόγια του, να αλλάζει το φύλλο των νεκρών και μου έδινε την εντύπωση ότι όπου να ναι θα τον έπαιρνε ο ύπνος.
Σαφώς, η δική μου κακεντρέχεια και η μη πίστη δεν με άφησαν να συμμετάσχω ολοκληρωτικά, ψυχή τε και σώματι, στο θείο αυτό μυστήριο της εκκλησίας, το οποίο τελούσαν ένας μισοκοιμισμένος παπάς και ένας ψάλτης που κοιτούσε συνεχώς το κινητό του, μπας και του είχε στείλει ο θεός μήνυμα, να τον συγχαρεί προφανώς για τις ωδικές του αρετές…
Η αντιπάθεια που έχω στον δημοσιογραφικό κλάδο (η οποία όμως δεν είναι μεγαλύτερη από αυτή για τους κριτικούς κινηματογράφου), πρέπει πλέον να είναι γνωστή. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, πιστεύω ότι όλοι αυτοί δεν είναι δημοσιογράφοι, ή τουλάχιστον όχι με την έννοια που προκύπτει από την ετυμολογία της λέξης. Θυμάμαι ακόμα ένα παλιό δημοσιογραφικό ρητό (και εδώ παρακαλώ όποιον έχει περισσότερες πληροφορίες να με διαφωτίσει), σύμφωνα με το οποίο:
Αν ένας σκύλος δαγκώσει έναν άνθρωπο δεν είναι είδηση. Είδηση είναι αν ένας άνθρωπος δαγκώσει ένα σκύλο.
Έχω την ευτυχία να έχω παρακολουθήσει περισσότερα του ενός “ρεπορτάζ” για σκύλους που επιτέθηκαν σε παιδάκια, σε ηλικιωμένους, σε αυτοκίνητα, σε άλλους σκύλους, αλλά το σημερινό του Αυτιά, με έκανε να νομίζω ότι αντί για καφέ το πρωί είχα πάρει μανιτάρια:
Σκύλος δολοφόνος κατασπάραξε 8 κατσίκια!
Αυτός ήταν ο τίτλος στο crawl και παρακαλώ να τον συγκρίνετε με το παραπάνω… Όχι, κάντε το! Πίστευα ότι μόνο τα καλοκαίρια εμφανίζονται τέτοια άθλια ρεπορτάζ, που όσο να ‘ναι, δεδομένου ότι οι πολιτικοί μας τιμούν τις τρίμηνες διακοπές, δεν υπάρχει και μεγάλη θεματολογία, αλλά όχι, το φαινόμενο είναι all season από ότι φαίνεται, και όταν σε μια έρευνα απάντησα ότι ενημερώνομαι σχεδόν μόνο από το internet, με κοιτούσαν με απορία! Και να πει κανείς ότι την τρέχουσα περίοδο δεν υπάρχει επικαιρότητα; Αλλά ξέχασα! Το μόνο θέμα που πρέπει να μας απασχολεί αυτές τις μέρες είναι η ντόπα, τα παιδιά μας που τα στέλνουμε να γυμναστούν και αντ’ αυτού χαπακώνονται, ή η τιμή του ντόπιου αρνιού (έρχεται το Πάσχα - Ο Jesus από τη Ναζαρέτ θα δίνεται φέτος από εφημερίδα σε DVD!)
Ναι, ξέρω… θα μου πείτε “ε, δεν έχεις πάρει χαμπάρι τι γίνεται;” Αυτό είναι το πρόβλημα… ότι το έχω πάρει χαμπάρι… Αν θέλει κανείς να ενημερωθεί, δεν πρέπει να βλέπει τηλεόραση….
Περιμένετε τώρα να σας πω πώς τα πέρασα ε; Για να το κάνω αυτό, όμως, θα πρέπει κι εγώ να συνειδητοποιήσω τι έζησα… Αυτή τη στιγμή, το μυαλό μου κοντεύει να εκραγεί από τις πληροφορίες που δέχτηκε και πιστέψτε με, μιλάμε για πολλές πληροφορίες…
Ομολογώ, ότι δεν έχω βγει πολλές φορές εκτός Ελλάδας, μια φορά Ιταλία, τώρα στο Βερολίνο και στο Τόκυο, αλλά πιστεύω ότι όπου και να πάω, πάντα το Τόκυο θα είναι στην κορυφή… Μεγάλα λόγια θα μου πείτε και άδικο δεν θα έχετε…
Για πολλούς από εσάς η φωτογραφία δεν λέει κάτι, αλλά είναι τραβηγμένη από το Tokyo International Anime Fair. Για εσάς που λέει κάτι, λοιπόν, απολαύστε ένα full size ομοίωμα του Alphonse Elric…
Για τους πιο παλιούς, ο τίτλος του post, θα λέει πολλά… Στους υπόλοιπους, αφιερώνω το Strawberry Fields For Ever των Beatles. Ελπίζω να σας αρέσει
Το κομμάτι αυτό, ανήκει πλέον στην κορυφή της playlist μου και πρέπει να σας πω ότι ποτέ δεν συμπάθησα ιδιαίτερα τους Beatles. Όπως όμως συμβαίνει συχνά, ακούμε ένα κομμάτι μόνο και μόνο επειδή το έχουμε συνδυάσει με ένα γεγονός και στην προκειμένη περίπτωση, η ιστορία πίσω από αυτό το κομμάτι είναι αρκετά ενδιαφέρουσα:
Έχουμε αποφασίσει να βγούμε έξω για βράδυ, να δούμε Tokyo by night, είμαστε έτοιμοι, με τα σχεδιαγράμματα στο χέρι (είχαμε κάνει έρευνα από πριν) και πάμε να βρούμε το Club Asia (δείτε φωτό), αλλά δεν το βρήκαμε ποτέ… Περιπλανόμενοι, βρεθήκαμε σε ένα στενό, μπροστά από μια πολυκατοικία, στης οποίας τον πρώτο όροφο, υπήρχε μια πινακίδα που έλεγε “Strawberry Fields Rock Cafe”. Είχαμε αρχίσει να κουραζόμαστε από το περπάτημα, η ώρα είχε περάσει, οπότε αποφασίσαμε να ανεβούμε, έστω για ένα ποτό, να μην πάει χαμένο το βράδυ βρε αδερφέ.
Με το που ανοίξαμε την πόρτα, μεταφερθήκαμε πίσω στο χρόνο… Μιλάμε για ένα μαγαζάκι το πολύ 20 τετραγωνικά, με ένα μπαρμαν λες και από κάποιο παλιό ξενοδοχείο και με μόνο 2 πελάτες μέσα, που υποψιάζομαι ότι ήταν οι κολητοί του. Από τα παλιά και ταλαιπωρημένα μεγάφωνα, ακούγονταν rock ήχοι, δεκαετιών ‘60, ‘70 και ‘80, αυστηρά από βινύλια, βινίλια τα οποία κοσμούσαν τον έναν τοίχο, πίσω από το μπαρ. Δεν έχω λόγια να περιγράψω το συναίσθημα, πραγματικά. Θα ήθελα να ήμουν συγγραφέας και να μπορούσα να γράψω ένα κείμενο, το οποίο θα σας μετέφερε το τι αισθανόμουν εκείνη τη στιγμή…
Μια πολύ πολύ μικρή γεύση μπορείτε να πάρετε από εδώ και από εδώ…
Life changing experience, από όποια μεριά κι αν το δεις…
