[edit: Αυτή η σελίδα, παραμένει, μόνο και μόνο επειδή δεν ήθελα να διαγράψω τα σχόλιά σας. Επισήμως, το about είναι αυτό.]

Δεν είχα ποτέ ιδιαίτερο ψώνιο με το γράψιμο. Μάλιστα οι όσες απόπειρες έκανα ως ανήσυχο παιδί και αργότερα έφηβος να κρατήσω ημερολόγιο στέφθηκαν με περισσότερη αποτυχία από αυτή της κυβέρνησης να βάλει σε τάξη την παιδεία…Ας είναι καλά η καθηγήτρια μου τότε της έκθεσης που με το μόνιμο καρφωμένο χαμόγελο στα χείλη της με πληροφόρησε ότι αν έγραφα κάτι πάνω από 8 (οχτώ) θα ήταν θαύμα. Με την ξεγνοιασιά λοιπόν της ανικανότητας μου πήγα και έγραψα και ο βαθμολογητής μου, που πρέπει στο γραπτό μου να βρήκε την δική του ανικανότητα, με βαθμολόγησε με 15 (παρά κάτι ψιλά αλλά μετά από τόσα χρόνια δεν το λέμε).

Εγώ βέβαια αντί να αρχίσω να πιστεύω στα θαύματα, πίστεψα ότι μπορώ να βάλω μερικές λέξεις στη σειρά και να γράψω κάτι που να μην προκαλεί κρίσεις αθυροστομίας στους αναγνώστες μου (ή τουλάχιστον αυτό να οφείλεται καθαρά στο περιεχόμενο και όχι στο συντακτικό). Η πρώτη μου απόπειρα να γράψω κάτι που θα διαβαστεί από κάποιον άλλο εκτός από εμένα ήρθε μετά από αρκετά χρόνια, όταν ένας φίλος μου, ο οποίος εξέδιδε ένα fanzine σχετικό με anime και manga μου πρότεινε να γράψω ένα review. Οι κριτικές που έλαβα ήταν καλές (ευχαριστώ πολύ μαμά) και πάνω που το είχα πάρει ζεστά το ζήτημα, ο φίλος μου αναγκάστηκε να σταματήσει την έκδοση του fanzine. Κάπου εδώ λοιπόν τελειώνει η σύντομη αλλά λαμπερή καριέρα μου ως αρθρογράφος. Ευτυχώς για όλους εσάς τους φανατικούς αναγνώστες μου (είπα, μαμά ευχαριστώ) υπάρχουν αυτοί οι καλοί άνθρωποι που μου δίνουν τη δυνατότητα να έχω κι εγώ τη δική μου γωνιά στον κυβερνοχώρο (άντε τυχερούληδες!) και μπορώ να συνεχίσω το μισοξεκίνημά μου…