Γυρνώντας από το ταξίδι μου στην Ιαπωνία (για την ακρίβεια στο Τόκυο, γιατί δεν πήγαμε πουθενά αλλού), είχα αποφασίσει να γράψω διάφορα posts για αυτά που είδα και έζησα, ώστε να σας μεταφέρω, λίγες από όλες αυτές τις υπέροχες εμπειρίες. Τελικά, το μόνο που είδατε σχετικά, ήταν αυτό, ένα ασυνάρτητο post, το οποίο μιλούσε για κάποιο μπαρ. Δεν έκατσα ποτέ, να γράψω κάτι άλλο…
Και να, αρκετούς μήνες μετά, διαβάζοντας ένα άλλο blog, διαβάζω ακριβώς αυτά που θα ήθελα να γράψω! Πρόκειται για τα πρώτα πράγματα που θα κάνουν εντύπωση σε κάποιον που επισκέπτεται την Ιαπωνία για πρώτη φορά, νομίζω, αλλά η παράγραφος που παραθέτω εδώ, συνοψίζει όλη την εμπειρία μου:
Being in that situation really highlights the mundane. Because Japan is so weird anyway, things that are normally mundane aren’t. Like… toilets, for example. Just every day things like “which is the West exit, exactly”? Everything you do is an achievement. Throughout the short time we were there, we got better at being there, and that was really interesting.
Για να καταλάβετε τι μπορεί να εννοεί και μιας και μιλάμε για τουαλέτες…
Και αφού εγώ δεν έχω να σας δείξω τίποτα, δείτε τι έχει αναρτήσει η Μυρτώ για το ταξίδι μας…
Και για μια φίλη μου, που υποστηρίζει ότι οι Γιαπωνέζες δεν είναι όμορφες, έχω αυτή την φωτογραφία…
Only known photo, so far, of the Kano sisters at Otakon
). Φυσικά, έπαιξαν και κομμάτια των Sepultura, ανάμεσα στα οποία και το Chaos A.D., στο οποίο έγινε χαμός.
Πρέπει να είναι πάνω από δυο χρόνια, που το είχα παραγγείλει… Το θυμάμαι σαν τώρα, με το που είχα δει το δίδυμο Neil Gaiman και Michael Zulli, πετούσα τη σκούφια μου από τη χαρά. Δεν είναι ότι μου αρέσει πολύ ο ένας ή /και ο άλλος, αλλά όταν συνεργάζονται, και θα ομολογήσω ότι μιλώ προκατειλημμένα, έχοντας διαβάσει το 