Πρασινοι φόροι από μπλε απατεώνες…

Αποφάσισε η κυβέρνηση, δια στόματος Σουφλιά, να σώσει το περιβάλλον.  Καλείστε λοιπόν, να βάλετε βαθειά το χέρι στην τσέπη, να φορέσετε το καλό σας χαμόγελο και να σώσετε την όμορφη Ελλάδα…

Είμαι ο μόνος που το θεωρεί μεγάλη υποκρισία αυτό άραγε; Γιατί πώς αλλιώς μπορώ να χαρκτηρίσω το γεγονός ότι το κράτος, θέλει να πληρώσω για την επιβάρυσνη που προκαλώ στο περιβάλλον (ναι, αυτό σηκώνει συζήτηση, το ξέρω), ενώ το ίδιο, έχει γραμμένο το περιβάλλον στα μπλε @@ του (μην εξάπτεστε, πριν από αυτούς είχαμε πράσινα @@). Από τη σπατάλη νερού, μέχρι την σπατάλη ενέργειας, και προσέξτε, δεν αναφέρομαι καθόλου σε πολιτικές ελέγχου βιομηχανιών κλπ κλπ, μιλάω καθαρά για πράγματα που απλά απαιτούν, κάποιος δημόσιος υπάλληλος να σταματήσει να ξύνεται και να κάνει αυτό για το οποίο πληρώνεται…

Θα πληρώνω λοιπόν, με το σκεπτικό να με αναγκάσουν να χρησιμοποιήσω τα “οικολογικά” μέσα μεταφοράς, θα είστε τουλάχιστον ανόητοι αν πιστεύετε ότι με το που θα εφαρμοστούν τα μέτρα δεν θα αυξηθούν και τα εισητήρια στα ΜΜΜ. Το γεγονός ότι για να πάω από το σπίτι μου στο Κρυονέρι που έτυχε να δουλεύω, χρειάζομαι 2:30 - 3 ώρες με συγκοινωνία, σαφώς και δεν ενδιαφέρει τον κ. Σουφλιά, είμαι κι εγώ άλλο ένα όνομα, γραμμένο στα @@ του…

Αυτό όμως που είναι πραγματικά εξοργιστικό, και απορώ για το πώς σκατά θα πάτε εσείς οι νεοδημοκράτες να ξαναψηφίσετε αυτά τα διαμάντια, είναι το “ζητηματάκι” με τα διόδια:

Επίσης, η μελέτη προτείνει ότι αν κάποιος δήμος κρίνει απαραίτητη την επιβολή συστήματος χρέωσης εισόδου των οχημάτων σε κεντρικές περιοχές του, αυτό να γίνεται ανάλογα με την περιβαλλοντική επιβάρυνση του κινητήρα του οχήματος.

Καταλάβατε; Και ποιος δήμος δεν θα το κρίνει απαραίτητο από τη στιγμή που τα έσοδα τα παίρνει αυτός;

Ξέρω κι εγώ να ανοίγω το στόμα μου και να πετάω ιδέες που θα σώσουν τον κόσμο κ. Σουφλιά, όπως για παράδειγμα, μερικές σφαίρες και καλό σημάδι…

Παρακαλώ Ανοίξτε…

Αναρωτιέστε πώς θα πάτε στη δουλειά σας, αφού το αυτοκίνητό σας, αρνείται να κινηθεί με μηλόκρασο και θέλει ντε και καλά βενζίνη; Βρήκατε βενζίνη αλλά το καθίκι ο βενζινάς, σας κοιτάει με κακία και σας λέει “Απλή τέλος!” και πρέπει να πληρώσετε την 100στάρα; Βρήκατε βενζινάδικο που είχε την αμόλυβδη 3 ευρώ; Δεν φτάνει που δεν έχετε βενζίνη, όση σας έχει απομείνει πρέπει να τη χαλάσετε κολημένοι στην κίνηση επειδή, λέμε τώρα, κάποιος έχε παρκάρει το φορτηγό του στην εθνική; Σκεφτήκατε ποτέ γιατί μπορεί να τα τραβάτε όλα αυτά;

Ένας λόγος, σίγουρα όχι ο μόνος, και αναφέρομαι πάντα στο θέμα των καυσίμων, είναι ότι το επάγγελμα του βυτιοφορέα (ή όπως σκατά θέλουν να λέγονται), είναι πιο κλειστό κι από αιδίο ευσυνείδητης καλόγριας (δηλαδή όχι σαν αυτές που βλέπετε στις τσόντες). 1800 υπάρχουν όλοι κι όλοι στην Ελλάδα, ενώ είναι πρακτικά αδύνατον να βγάλεις άδεια, εκτός αν έχεις τον θεό βύσμα ή σκάσεις περί τα 300.000 ευρώ για να αγοράσεις μία από κάποιον που θέλει να αποσυρθεί.

Αμέσως αμέσως προκύπτουν μερικά πολύ ενδιαφέροντα συμπεράσματα για όλη αυτή την κατάσταση, αλλά και γενικότερα για οπουδήποτε έχουμε κλειστό επάγγελμα και πραγματικά αυτή είναι μια λογική, η οποία υπάρχει από όσο ξέρω μόνο στην Ελλάδα και το δικό μου μυαλό δεν μπορεί να την κατανοήσει.

Με πιο δικαίωμα, αποφασίζει κάποιος ότι ένα συγκεκριμένο επάγγελμα θα είναι ανοιχτό ή κλειστό, μου απαγορεύει να το εξασκίσω (και όλα αυτά, τη στιγμή που υπόσχεται να πατάξει κάθε είδους καρτέλ…). Γιατί δεν μπορώ να βγάλω άδεια για περίπτερο - και αφού είμαι στο θέμα, πόσους ανάπηρους έχετε δει μέσα σε περίπτερο;

Παρεπιπτόντως, επειδή κάτι συζητούσα πρόσφατα, κανείς δεν έχει αναφερθεί σε αυτό το θέμα, ούτε αριστερός ούτε δεξιός…

Ενα φορτηγό γεμάτο σκατά…

…Και δεν αναφέρομαι στο φορτίο, αλλά στον οδηγό…

Για άλλη μια φορά, οι φορτηγατζήδες αποφάσισαν να διαμαρτυρηθούν κλείνοντας την εθνική*. Δεν θέλω να θίξω το θέμα της απεργίας, γιατί πραγματικά αν όντως τα μεταφορικά που πληρώνονται είναι χαμηλά, καλά κάνουν και θέλουν να τα αυξήσουν. Μαζί τους.

Το γεγονός όμως ότι α) αυτοί που έχουν παρκάρει τα φορτηγά τους μετά τη γέφυρα της Μεταμόρφωσης (για τα άλλα σημεία δεν έχω εικόνα, από εκεί περνάω) είναι μια χούφτα νοματαίοι και β) ότι είναι κι αυτοί οδηγοί σαν κι εμένα και ξέρουν πολύ καλά τι συμβαίνει όταν κλείνει μια λωρίδα της εθνικής, στα μάτια μου τουλάχιστον, τους κατεβάζει σε χαμηλότερη κατηγορία από ανθρώπους.

Με Δαν(ε)ικα δουλειά δεν κάνεις…

Ο τίτλος θα μπορούσε να είναι “Κράξτε τον Δανίκα μαζί μας”, αλλά προτίμησα κάτι πιο light. Ο λόγος; Διαβάστε το post του tkas και θα καταλάβετε.

Το μόνο που θέλω να σχολιάσω εγώ, είναι ότι κάποια στιγμή, θα πρέπει η ασχετοσύνη να τιμωρείται, γιατί δεν πάει άλλο. Ναι, κύριε, είσαι, για κάποιο λόγο, καταξιωμένος κριτικός κινηματογράφου, καμία αντίρρηση. Αυτό όμως, δεν σου δίνει κανένα δικαίωμα να γράφεις ότι παπαρδέλα θέλεις και να έχεις την απαίτηση να θεωρείσαι αυθεντία.

Δεν έχεις κανένα δικαίωμα κύριε Δανίκα να αποκαλείς τον Stan Lee, “μικρή και ανώνυμη” ιδιοφυία, ο άνθρωπος έφτασε vise president της Marvel. Μια συμβουλή από τον ποταπό εμένα προς το μέγα δάσκαλο: Use the Google Jim!

Albert Hofmann : RIP

Πιθανότατα, το όνομα δεν σας λέει τίποτα, και να σας πω την αλήθεια, ούτε κι εμένα μου έλεγε κάτι. Ο Albert Hofmann, είναι αυτός που ανακάλυψε το LSD και πέθανε την Τρίτη που μας πέρασε (29/4/2008).

Ο Hofmann, σπούδασε χημεία στο πανεπιστήμιο της Ζυρίχης, με το ενδιαφέρον του να επικεντρώνεται στη χημεία φυτών και ζώων, ενώ αργότερα εργάστηκε για το φαρμακευτικό τμήμα των Sandoz Laboratories (πλέον η εταιρεία Novartis - γκουχ, γκουχ).

Η ανακάλυψη του LSD ήταν μάλλον τυχαία, καθώς μετά τη σύνθεσή του, το 1938, ο Hofmann δεν ασχολήθηκε ιδιαίτερα μαζί του, μέχρι το 1943, όταν αποφάσισε να το ξαναπιάσει στα χέρια του κι επειδή αυτό το έκανε κυριολεκτικά (όντως από ατύχημα, μικρή ποσότητα απορροφήθηκε από το δέρμα του), ανακάλυψε τις “θαυματουργές” του ιδιότητες.

Αυτό που ακολούθησε, ήταν μια μεγάλη σειρά από πειράματα, στα οποία ο Hofmann και οι συνεργάτες του, έπαιρναν ποσότητες LSD και κατέγραφαν τις εμπειρίες τους. Δεν θέλω να δω πονηρά χαμόγελα και σχόλια του τύπου “Ωραία πειράματα κάνανε, ξέρω κι εγώ να κάνω τέτοια”, ο Hofmann, μέχρι που έκλεισε τα μάτια του, πίστευε ότι η ανακάλυψή του αδικήθηκε και εν μέρη, φταίνε πολλά συγκροτήματα της δεκαετίας του ‘60 γι’ αυτό.

Το όραμα του Hofmann ήταν να χρησιμοποιήσει το LSD για να μελετήσει τους μηχανισμούς του ανθρώπινου εγκεφάλου, προκειμένου να βρεθεί θεραπεία για ασθένειες όπως η σχιζοφρένεια.

Δεν ξέρω τι θα γινόταν αν η επιστημονική κοινότητα είχε πάρει το LSD πιο σοβαρά, αν όντως ο Hofmann είχε δίκιο που φώναζε ότι πρόκειται για ένα θαυμάσιο φάρμακο (έτσι το αποκαλούσε), αλλά σίγουρα, η προβολή που πήρε το ‘60 ήταν άσχημη και παρεπιπτώντως, το Lucy in the Sky with Diamonds, το πασίγνωστο αυτό κομμάτι των Beatles, δεν έχει καμία σχέση με το LSD, όπως του αποδίδεται. Μάλιστα, σε μια συνέντευξη του McCartney που είχα διαβάσει παλιά, λέει ότι όταν έγραφαν το κομμάτι, ήταν πνιγμένοι στη φούντα…

Rest In Peace…

ΥΓ: Όπως θα δείτε και στις πηγές, την αρχική είδηση τη διάβασα στο In.gr και από εκεί και πέρα χρησιμοποίησα τη Wikipedia. Φαίνεται όμως, ότι και ο συντάκτης του άρθου, έκανε ακριβώς το ίδιο και παρακαλώ αν κανείς, αφού διαβάσει, δεν δει ότι πρόκειται ουσιαστικά για μετάφραση από τη wikipedia, να μου το πει…

Πηγές:

• news - In.gr (Πέθανε, στα 102, ο Ελβετός που ανακάλυψε το LSD)
• Wikipedia - Albert Hofmann
• Wikipedia - History Of LSD
• Wikipedia - Lucy in the Sky with Diamonds

Through the loophole…

Αρχικά, σκεφτόμουν να γράψω κάτι για την “απεργία” (ναι, ναι, μην αρχίσετε…) αλλά δεν αντέχω τόση πρωτοτυπία

Μετά, διάβασα αυτό εδώ το άρθρο στο BBC και ομολογώ ότι μου φάνηκε εξαιρετικά ενδιαφέρον, όχι μόνο για το πώς εξακολουθεί να αντιμετπίζει ο κόσμος τη ναυαρχίδα της Microsoft, αλλά και το γεγονός ότι οι εταιρείες του χώρου, φαίνεται να σταματούν να κάνουν την πάπια. Και πάλι όμως, ολόκληρο post για κάτι τέτοιο; Κόλησα όμως στη λέξη “loophole”…

Αυτό είναι ένα περίεργο είδος writer’s block που με πιάνει καμία φορά, κολάω σε μια λέξη, σκέφτομαι ένα σωρό πράγματα γύρω από αυτή, αλλά όταν κάθομαι να γράψω, zip, nada… Θυμάμαι μια φορά στην έκθεση, όπου είχαμε το κακό συνήθειο να συζητάμε πρώτα το θέμα και μετά να γράφουμε (κακό, πολύ κακό, δεν σε προστατεύει καθόλου από τη βλακεία…), κάποιος πέταξε τη λέξη “αποκολοκυνθοποίηση” (που τελικά είναι και λάθος, το σωστό είναι “αποκολοκύνθωση“) και με κατέστρεψε! Άρχισα να φαντάζομαι ιστορίες με τύπους που μεταμορφώνονταν σε κολοκύθες, γοβάκια κι ένα σωρό άλλα άσχετα πράγματα με την αστυφιλία, που ήταν και το θέμα μας.

Είναι όμως ωραία λέξη…

Σύμφωνα με τον ορισμό (wikipedia), πρόκειται για μια αδυναμία, ή εξαίρεση, σε ένα σύστημα, που επιτρέπει την παράκαμψή του. Εμείς, οι Έλληνες, συνηθίζουμε να το λέμε “παραθυράκι”, κυρίως όταν αναφερόμαστε στο νομικό σύστημα, αλλά το εφαρμόζουμε γενικότερα στην ζωή μας, είτε πρόκειται για την εφορία είτε πρόκειται για τις κοινωνικές μας υποχρεώσεις.

Τέλος πάντων, το κόβω εδώ, έτσι κι αλλιώς οι περισσότεροι θα είστε κάπου και θα μαζεύετε λουλούδια…

Μαθήματα οικονομίας made in Thailand!

Διάβασα αυτή την ειδησούλα και δεν κρατήθηκα!

Ο πρωθυπουργός της Ταϊλάνδης, έκανε έκληση στους πολίτες, να καταναλώνουν λιγότερο ρύζι, έτσι ώστε να μπορέσουν να αυξήσουν τις εξαγωγές τους και να ανεβάσουν την τιμή πώλησης. Για κάποιον λόγο το θεώρησα πολύ προχωρημένο! Ειδικά όταν παρακάτω διάβασα, ότι επειδή οι τιμές του χοιρινού κρέατος είχαν αρχίσει να ανεβαίνουν, είχε παρακαλέσει τους πολίτες του, να τρώνε περισσότερο κοτόπουλο!

Καιρός είναι λοιπόν, να βγει ο Κωστάκης και να μας παρακαλέσει να τρώμε περισσότερο κοτόπουλο φέτος το Πάσχα, μπας και πέσουν οι τιμές του αρνιού! Αυτό θα πει κρατική παρέμβαση!

Το αρνί το μ… και το ποδήλατο…

Σάλος στα παράθυρα για την τιμή του οβελία, ένα σωρό ειδικοί και μη καταθέτουν τις απόψεις τους, γίνονται συγκρίσεις με την περσινή χρονιά, πίνακες, διαγράμματα και πλάνα από λαϊκές και Βαρβάκειο, κλάμα, θρήνος, μερικά από τα στοιχεία που συνθέτουν το τηλεοπτικό σκηνικό των ημερών (εβδομάδα των παθών ξεκινάει τι περιμένατε; ) ενώ ακολουθούν οι καθιερωμένες ταινίες θρησκευτικού περιεχομένου.

Αυτό, και το λέω με μεγάλη σιγουριά, είναι ο ορισμός του déjà vu, όσα χρόνια και να περάσουν, εκτός βέβαια αν μας αγοράσουν όλους οι Γερμανοί και γίνουμε προτεκτοράτο, το σκηνικό αυτό θα επαναλαμβάνεται, όπως οι ανταποκρίσεις από τα νησιά τα καλοκαίρια. Εν τω μεταξύ, κανείς μα κανείς από αυτούς που διαμαρτύρονται για την ακρίβεια, ακόμα και ο Τσιαμτσίκας, και ειδικά από αυτόν το έχω παράπονο, δεν έχει θίξει το γεγονός ότι η ακρίβεια στη χώρα μας στερείται οποιασδήποτε λογικής, ενώ έχω φτάσει να πιστεύω ότι είμαστε η μόνη χώρα στο γνωστό σύμπαν, στην οποία η βενζίνη ακριβαίνει (εφόσον ακριβαίνει το πετρέλαιο λένε), τη στιγμή που το ευρώ ανεβαίνει σε σχέση με το δολάριο, επομένως οι καρχαρίες αγοράζουν αν όχι φτηνότερα, το ίδιο. Μάλλον εγώ φταίω και δεν το καταλαβαίνω, που δεν έχω ασχοληθεί με τα οικονομικά…

Σε όλα αυτά, πρέπει να προσθέσουμε και τη μεγάλη τραγωδία που βρήκε τον Γιωργάκη, για να συμπληρωθεί το δράμα των ημερών και να μπορέσουν επιτέλους, μαυροφορεμένες θειάδες, να ξεχυθούν στους δρόμους του λεκανοπεδίου και να αυτομαστιγώνονται. Σοβαρά τώρα, αν όντως είναι αλήθεια αυτό το πράγμα, και δεν είναι σκηνοθετημένο, ώστε να μπορέσει να πάει διακοπές με την ησυχία του, εγώ αν ήμουν στη θέση σας αγαπητοί πρασινοφρουροί, θα σκεφτόμουν πολύ σοβαρά να τον ξαναψηφίσω… (ακούστηκε ότι ήταν σταματημένος την στιγμή που έπεσε, επίσης ακούστηκε ότι έπεσε επειδή το χέρι του πιάστηκε στην πίσω ρόδα (!!!!), επίσης ακούστηκε ότι δεν έπεσε από το ποδήλατο αλλά από σκέιτμπορντ - παρακαλείται ο κύριος Αφτιάς που δεν γνωρίζει τι είναι αυτό*, να ρίξει μια ματιά εδώ)

Έχοντας καλύψει το αρνί και το ποδήλατο, ένα πράγμα μένει, για να δικαιολογείται ο τίτλος, ένα θέμα το οποίο έχει απασχολήσει εκτεταμένα τον ιστό τις τελευταίες μέρες (αν δεν με πιστεύετε, δοκιμάστε ένα google search) και φυσικά μιλάω για την απόφαση της Βανούλας να φωτογραφηθεί παρέα με την κορούλα της, για γνωστό περιοδικό. Ως άλλη Μαγδαληνή (είπαμε, βρισκόμαστε στην ενδομάδα των παθών) η Βάνα λιθοβολείται, το δράμα κορυφώνεται και όλοι είμαστε έτοιμοι να υποδεχτούμε την ανάσταση.

Όλα αυτά, αγαπητοί αναγνώστες, δεν είναι απλά γεγονότα, δεν είναι απλά δείγματα ανθρώπινης βλακείας. Είναι σημάδια (ή σημεία; ) των καιρών, επιτέλους οι απανταχού τηλε-πλασιέ δικαιώνονται, κεφτέδες κατρακυλούν με ιλιγγιώδη ταχύτητα κατά πάνω μας κι εμείς καταναλώνουμε με ευχαρίστηση την ενημέρωση που μας σερβίρουν…

αιωνία του η μνήμη…

Την Κυριακή, είχα την “ευτυχία” να παρεβρεθώ σε ένα μνημόσυνο. Ο λόγος που πήγα, δεν ήταν για να τιμήσω το πρόσωπο που έφυγε, αυτό το κάνω έτσι κι αλλιώς, αλλά για να συμπαρασταθώ στην γυναίκα και την κόρη του, επειδή ξέρω ότι η παρουσιά και μόνο, ένα σφίξιμο του χεριού και μια καλή κουβέντα μπορεί να κάνουν πολύ καλό σε έναν άνθρωπο που θρηνεί. Φτάνοντας στο νεκροταφείο, με παραξένεψε το πλήθος του κόσμου που έμπαινε και έβγαινε και μπαίνοντας μέσα, στάθηκα λίγο στον πίνακα ανακοινώσεων, πιστεύοντας ότι θα έβλεπα την κηδεία κάποιου γνωστού προσώπου, εξού και ο κόσμος. Τελικά, είδα έναν πίνακα ανακοινώσεων γεμάτο όσο δεν παίρνει και μέτρησα 45 μνημόσυνα, τα οποία ξεκινούσαν από νωρίς το πρωί και έφταναν μέχρι τις 5 το απόγευμα!

Με απλά μαθηματικά, αλλά και με απλή χρονομέτρηση, αυτό σημαίνει ότι κάθε μνημόσυνο έπαιρνε 5′ 30”, συν το χρόνο να μπεις και να βγεις από το ναό. Ανανκοινώσεις από μικροφώνου, για το πιο μνημόσυνο θα τελεστεί, μια ορδή από “κοράκια” με δίσκους με κόλυβα στα χέρια να πηγαινοέρχονται και ως βοσκοί να οδηγούν τους πενθούτες, μόνο φανάρια και τροχονόμοι έλειπαν για να συμπληρώσουν την εικόνα.

Ο λόγος; Από σήμερα μπαίνουμε στην “κουφή εβδομάδα”, η οποία λήγει με την Κυριακή των Βαΐων, κατά τη διάρκεια της οποίας δεν τελείται καμία λειτουργία, άρα και κανένα μνημόσυνο, για κάποιον μυστηριακό  λόγο είμαι σίγουρος. Βέβαια, το μόνο που είσέπραξα εγώ, ήταν ότι υπερτονίστηκε η εμπορευματοποίηση της θρησκείας, κάτι που όλοι το ξέρουμε, αλλά πραγματικά, έπρεπε να δείτε τι γινόταν. Εδώ ο ιερέας, από τα πολλά μνημόσυνα που είχε τελέσει μέχρι εκείνη την ώρα, είχε αρχίσει να μπερδεύει τα λόγια του, να αλλάζει το φύλλο των νεκρών και μου έδινε την εντύπωση ότι όπου να ναι θα τον έπαιρνε ο ύπνος.

Σαφώς, η δική μου κακεντρέχεια και η μη πίστη δεν με άφησαν να συμμετάσχω ολοκληρωτικά, ψυχή τε και σώματι, στο θείο αυτό μυστήριο της εκκλησίας, το οποίο τελούσαν ένας μισοκοιμισμένος παπάς και ένας ψάλτης που κοιτούσε συνεχώς το κινητό του, μπας και του είχε στείλει ο θεός μήνυμα, να τον συγχαρεί προφανώς για τις ωδικές του αρετές…

Για άλλη μια φορά με πείσατε…

Σκύλος Δολοφόνος!

Η αντιπάθεια που έχω στον δημοσιογραφικό κλάδο (η οποία όμως δεν είναι μεγαλύτερη από αυτή για τους κριτικούς κινηματογράφου), πρέπει πλέον να είναι γνωστή. Με ελάχιστες εξαιρέσεις, πιστεύω ότι όλοι αυτοί δεν είναι δημοσιογράφοι, ή τουλάχιστον όχι με την έννοια που προκύπτει από την ετυμολογία της λέξης. Θυμάμαι ακόμα ένα παλιό δημοσιογραφικό ρητό (και εδώ παρακαλώ όποιον έχει περισσότερες πληροφορίες να με διαφωτίσει), σύμφωνα με το οποίο:

Αν ένας σκύλος δαγκώσει έναν άνθρωπο δεν είναι είδηση. Είδηση είναι αν ένας άνθρωπος δαγκώσει ένα σκύλο.

Έχω την ευτυχία να έχω παρακολουθήσει περισσότερα του ενός “ρεπορτάζ” για σκύλους που επιτέθηκαν σε παιδάκια, σε ηλικιωμένους, σε αυτοκίνητα, σε άλλους σκύλους, αλλά το σημερινό του Αυτιά, με έκανε να νομίζω ότι αντί για καφέ το πρωί είχα πάρει μανιτάρια:

Σκύλος δολοφόνος κατασπάραξε 8 κατσίκια!

Αυτός ήταν ο τίτλος στο crawl και παρακαλώ να τον συγκρίνετε με το παραπάνω… Όχι, κάντε το! Πίστευα ότι μόνο τα καλοκαίρια εμφανίζονται τέτοια άθλια ρεπορτάζ, που όσο να ‘ναι, δεδομένου ότι οι πολιτικοί μας τιμούν τις τρίμηνες διακοπές, δεν υπάρχει και μεγάλη θεματολογία, αλλά όχι, το φαινόμενο είναι all season από ότι φαίνεται, και όταν σε μια έρευνα απάντησα ότι ενημερώνομαι σχεδόν μόνο από το internet, με κοιτούσαν με απορία! Και να πει κανείς ότι την τρέχουσα περίοδο δεν υπάρχει επικαιρότητα; Αλλά ξέχασα! Το μόνο θέμα που πρέπει να μας απασχολεί αυτές τις μέρες είναι η ντόπα, τα παιδιά μας που τα στέλνουμε να γυμναστούν και αντ’ αυτού χαπακώνονται, ή η τιμή του ντόπιου αρνιού (έρχεται το Πάσχα - Ο Jesus από τη Ναζαρέτ θα δίνεται φέτος από εφημερίδα σε DVD!)

Ναι, ξέρω… θα μου πείτε “ε, δεν έχεις πάρει χαμπάρι τι γίνεται;” Αυτό είναι το πρόβλημα… ότι το έχω πάρει χαμπάρι… Αν θέλει κανείς να ενημερωθεί, δεν πρέπει να βλέπει τηλεόραση….